V CZ 2/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 2/06

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa R.J.

przeciwko Spółdzielni Kupców "O."

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 9 lutego 2006 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną

pozwanej z powodu nieuiszczenia wpisu.

Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że przewodniczący zarządzeniem z dnia

6 września 2005 r. wezwał pełnomocnika pozwanej do uiszczenia 6 796,90 zł wpisu

od skargi kasacyjnej oraz do dołączenia odpisu skargi w terminie tygodniowym pod

rygorem jej odrzucenia. Pełnomocnik – po otrzymaniu odpisu zarządzenia z dnia

12 września 2005 r. – złożył wniosek o zwolnienie pozwanej od kosztów sądowych

dnia 20 września 2005 r.

Sąd Apelacyjny, przyjmując, że termin do uiszczenia wpisu upłynął dnia

19 września 2005 r., odrzucił skargę kasacyjną na skutek nie uiszczenia wpisu

(art. 16 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w spawach cywilnych).

W zażaleniu pełnomocnik pozwanej wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia. Zarzucił, że osoba, której listonosz doręczył zarządzenie z dnia

6 września 2005 r., nie była upoważniona do odbioru korespondencji i powołał na tę

okoliczność dowody z przesłuchania świadków.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie pozwana ustanowiła pełnomocnika procesowego w osobie

adwokata. Doręczenie powinno być zatem – zgodnie z art. 133 § 3 k.p.c. –

dokonane temu pełnomocnikowi. W razie niemożności dokonania doręczenia

bezpośrednio pełnomocnikowi, należało natomiast – w myśl art. 138 § 2 k.p.c. –

doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 1 marca 2000 r., I CKN 1259/99, Biul. SN 2000, nr 6, s. 10).

Doręczenie przewidziane w art. 138 § 2 k.p.c. jest oparte na domniemaniu,

że pismo sądowe dotarło do rąk adresata. Jednakże domniemanie to może być

przez stronę obalone. Adresat może bowiem dowodzić, że osoba, która przyjęła

pismo sądowe i potwierdziła jego odbiór, nie była upoważniona do odbioru pism

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 1970 r., I PZ 53/70,

OSNC 1971, nr 6, poz. 100).

Nie można odmówić racji skarżącej, że nie ma w sprawie dowodu

pozwalającego

jednoznacznie

stwierdzić

skuteczność

doręczenia

odpisu

zarządzenia z dnia 6 września 2005 r. Uszło bowiem uwagi Sądu, że w dowodzie

doręczenia tego zarządzenia (k.143) odbierający korespondencję nie został

określony jako osoba uprawniona do odbioru pism, lecz jako lokator. W tej sytuacji

nie są obojętne dla oceny skuteczności doręczenia – wbrew odmiennemu

stanowisku Sądu – zaoferowane przez skarżącą dowody w celu wykazania, kto

odebrał pismo sądowe i kiedy faktycznie dotarło ono do adresata.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

(art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).