V CZ 169/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 169/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Anna Owczarek

w sprawie ze skargi A. P. (poprzednio M. S.)

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego

z dnia 17 listopada 2005 r.,

w sprawie z powództwa Prokuratora Rejonowego w J.

przeciwko S. P. i A. V.

o rozwiązanie przysposobienia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 kwietnia 2012 r.,

zażalenia A. P. (poprzednio M. S.)

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 1 sierpnia 2011 r.,

odrzuca zażalenie i nie

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

obciąża

skarżącego

kosztami

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy oddalił zażalenie A. P. na

postanowienie Sądu Rejonowego odrzucające jego skargę o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia

17 listopada 2005 r. rozwiązującym przysposobienie, wydanym w sprawie

prowadzonej pod sygn. Akt /…/, z powodu wniesienia skargi po upływie

ustawowego terminu.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że wymienionym wyrokiem Sąd

Rejonowy rozwiązał przysposobienie małoletniego A. P. przez S. P. i A. V. oraz

orzekł o przywróceniu małoletniemu imion i nazwiska, które nosił przed

przysposobieniem, tj. M. S. Przysposobiony – według pisma nadesłanego przez

pełnomocnika przysposabiających – w dniu 21 lutego 2006 r. złożył przed Sądem

dla Nieletnich w Neapolu oświadczenie, podpisane przez niego, że wie o wyroku

rozwiązującym przysposobienie. Ponadto w piśmie z dni 30 października 2007 r.,

w którym zawiadomił Prokuraturę w Santa Maria C.V. o popełnieniu przestępstwa

przez przysposabiających, stwierdził, że o rozwiązaniu przysposobienia dowiedział

się we wrześniu 2007 r. i opisał szczegółowo wynik procesu o rozwiązanie

przysposobienia. Złożona przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego A. P.

skarga o wznowienie postępowania z dnia 26 sierpnia 2009 r. wpłynęła do Sądu w

dniu 28 sierpnia 2009 r. Pełnomocnik jako podstawę wznowienia wskazał

nieważność postępowania. Jego zdaniem trzymiesięczny termin do wniesienia

skargi został zachowany, ponieważ należy go liczyć od chwili otrzymania przez

niego kserokopii akt sprawy o rozwiązanie przysposobienia, tj. od 7 lipca 2009 r.

Sąd odwoławczy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarga

o wznowienie postępowania została wniesiona po upływie przewidzianego w art.

407 § 1 k.p.c. trzymiesięcznego terminu, liczonego od dnia dowiedzenia się

o wyroku wydanym w postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie.

Zdaniem Sądu Okręgowego A. P. o wyroku rozwiązującym przysposobienie

dowiedział się w dniu 30 października 2007 r., po osiągnięciu pełnoletniości. Jest

więc oczywiste, że składając skargę o wznowienie postępowania w dniu 26 sierpnia

2009 r. nie zachował terminu przewidzianego w art. 407 § 1 k.p.c.

W zażaleniu pełnomocnik A. P. zarzucił naruszenie art. 233 § 1 w związku z

art. 382 k.p.c., art. 468 § 1 i 2 k.p.c., art. 407 § 1, art. 410 § 1 i art. 65 k.p.c. W

konkluzji zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania albo o zmianę tego postanowienia i uchylenie

postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3941 k.p.c. stanowi, że zażalenie do Sądu Najwyższego

przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną

i skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (§ 1)

oraz także – w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna – na

postanowienie

sądu

drugiej

instancji

kończące

postępowanie

w sprawie,

z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1 k.p.c., a także postanowień

wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej

instancji (§ 2).

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie należy do kategorii

postanowień wymienionych w art. 3941 § 1 k.p.c. Podstawy dopuszczalności

zaskarżenia wspomnianego postanowienia zażaleniem nie stanowi także art. 3941

§ 2 k.p.c. W stosunku do niego zachodzi bowiem przewidziane w tym przepisie

wyłączenie dopuszczalności zaskarżenia postanowienia zażaleniem, gdyż jest ono

postanowieniem sądu drugiej instancji wydanym po rozpoznaniu zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie podlega więc

odrzuceniu jako niedopuszczalne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

z dnia 2 lipca 2002 r., I PZ 47/02, OSNP 2004, nr 9, poz. 159).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 373 i art. 102 w związku z art. 394 1 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1

k.p.c.).

md