V CZ 156/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 156/12

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa Kompanii Węglowej Spółki Akcyjnej w K.

przeciwko Sopockiemu Towarzystwu Ubezpieczeń ERGO HESTIA Spółce Akcyjnej

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 maja 2013 r.,

zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 października 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. uchylił wyrok Sądu

Okręgowego z dnia 26 stycznia 2012 r. i przekazał mu sprawę do ponownego

rozpoznania. Sąd Apelacyjny zakwestionował ocenę Sądu Okręgowego, że strona

powodowa nie wykazała poniesienia szkody jako przesłanki dochodzonego

roszczenia. W tej sytuacji zachodziła konieczność przeprowadzenia w całości

postępowania dowodowego celem ustalenia wysokości szkody, co w ocenie Sądu

Apelacyjnego uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 386 §

4 k.p.c.

Zaskarżając ten wyrok zażaleniem na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c. strona

pozwana zarzuciła naruszenie art. 386 § 4 i wniosła o jego uchylenie i przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie powództwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie na orzeczenie kasatoryjne sądu drugiej instancji przewidziane

w art. 3941 § 1-1 k.p.c. jest środkiem zaskarżania, który służy wyłącznie kontroli

prawidłowości zastosowania przez sąd drugiej instancji art. 386 § 4 k.p.c. lub art.

386 § 2 k.p.c. W judykaturze prezentowane jest jednolicie stanowisko, że kognicja

Sądu Najwyższego przy rozpoznawaniu tego rodzaju zażaleń nie obejmuje zatem

merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku. Zupełnie bezprzedmiotowe były zatem

wnioski zawarte w rozpoznawanym zażaleniu. Jego uwzględnienie mogłoby

skutkować wyłącznie uchyleniem zaskarżonego wyroku i prowadzić do ponownego

rozpoznania wniesionej apelacji.

Zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. był jednak nieuzasadniony.

Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Apelacyjny wydając orzeczenie kasatoryjne nie

ograniczył

się

do

stwierdzenia,

że

w

sprawie

zachodzi

konieczność

przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego w celu ustalenia wysokości

szkody. Podważył bowiem także stanowisko Sądu Okręgowego, że strona

powodowa nie wykazała zaistnienia szkody i wskazał, że Sąd Okręgowy

stwierdzając także niewykazanie wysokości szkody nie dokonał ustaleń dla

określenia wysokości szkody w oparciu o dokumenty złożone przez stronę

powodową i akta szkodowe. Tego rodzaju stwierdzenia przytoczone przez

Sąd Apelacyjny pozwalały stwierdzić, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty

sprawy, co zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c. stanowi podstawę do wydania przez sąd

drugiej instancji orzeczenia kasatoryjnego. Zaskarżone orzeczenie odpowiada

zatem prawu.

Z przyczyn wyżej wskazanych zażalenie było pozbawione uzasadnionych

podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

k.p.c.

jw