V CZ 15/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 15/12

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa L. P.

przeciwko Stowarzyszeniu Taksówkarzy Zawodowych w B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 maja 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 17 listopada 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę w tym

zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania

pozostawiając

temu

Sądowi

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

rozstrzygnięcie

o kosztach

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

powoda od wyroku Sądu Rejonowego oddającego powództwo (punkt 1 sentencji

wyroku) oraz odstąpił od obciążania powoda „kosztami zastępstwa prawnego

strony pozwanej w postępowaniu odwoławczym” (punkt 2 sentencji), wskazując w

uzasadnieniu wyroku, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach procesu, art.

102 i art. 108 k.p.c. jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia.

W zażaleniu na postanowienie rozstrzygające o kosztach procesu,

pozwana, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia i zasądzenia na jej

rzecz

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu

odwoławczym,

ewentualnie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy w tym zakresie

do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie art. 102 k.p.c., wskazując,

że Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia do podania

jedynie jego podstawy prawnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Przepis art. 102 k.p.c. zastosowany przez Sąd Okręgowy w związku z art.

391 § 1 k.p.c., zawiera uprawnienie sądu o charakterze dyskrecjonalnym.

Mimo takiego charakteru, orzeczenie o kosztach procesu również i w tym wypadku

wymaga uzasadnienia. Sąd drugiej instancji tej powinności uchybił, stąd też nie

jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też należało

orzec, jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.).