V CZ 149/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 149/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący)

SSN Iwona Koper

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa K. Ł. i T. Ł.

przeciwko F. Group Polska Sp. z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 marca 2012 r.,

zażalenia powodów na postanowienie o kosztach procesu zawarte w treści wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 27 czerwca 2011 r.,

1) zmienia zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie 3

(trzecim) wyroku Sądu Okręgowego w G. w ten sposób, że

zasądzoną od pozwanej na rzecz powodów kwotę 3.494

(trzy tysiące czterysta dziewięćdziesiąt cztery) złotych

podwyższa do kwoty 3.729 (trzy tysiące siedemset

dwadzieścia dziewięć) złotych,

2) odrzuca zażalenie w pozostałej części,

3) nie

obciąża

pozwanej

kosztami

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2011 r., Sąd Okręgowy w G. w pkt 1 zmienił

wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 1 lutego 2011 r., w ten sposób, że utrzymał w

mocy wyrok zaoczny wydany przez Sąd Rejonowy w N. w dniu 28 maja 2008 r.,

którym zasądzona została od pozwanej F. Group Polska Sp. z o.o. na rzecz

powodów K. Ł. i T. Ł. kwota 45.872,00 zł wraz z bliżej określonymi odsetkami

ustawowymi oraz kosztami procesu, w pkt 2 nakazał pobrać od pozwanej

nieuiszczoną opłatę sądową, a w pkt 3 zasądził od pozwanej na rzecz powodów

solidarnie

kwotę

3.494,00

zł

tytułem

kosztów

procesu

w

postępowaniu

apelacyjnym.

Na postanowienie o kosztach procesu zawarte w pkt 3 powyższego wyroku

powodowie wnieśli zażalenie, podnosząc, że zasądzona na ich rzecz kwota z tego

tytułu nie uwzględnia poniesionej przez nich części opłaty od apelacji wynoszącej

235 zł ani kosztów sporządzenia opinii biegłych wynoszących 1.800 zł. W związku

z tym powodowie wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie

dodatkowo tych kwot oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 pkt 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wyjątkowy charakter tej

normy procesowej nakazuje jej ścisłą interpretację i dlatego, jak trafnie przyjęło się

w judykaturze Sądu Najwyższego, nie jest dopuszczalne zażalenie do Sądu

Najwyższego na rozstrzygnięcie o kosztach procesu poniesionych przed sądem

pierwszej instancji także w sytuacji, gdy orzeka o tych kosztach sąd drugiej instancji

zmieniając orzeczenie sądu pierwszej instancji co do istoty sprawy. W takim

wypadku uprawnienie strony do poddania kontroli instancyjnej orzeczenia

o kosztach procesu poniesionych przed sądem pierwszej instancji, wynikające

z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, wyczerpuje się w możliwości zaskarżenia tego

rozstrzygnięcia jedynie do sądu drugiej instancji (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, nr 12, poz. 171;

z dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10, nie publ.; z dnia 26 stycznia 2011 r., IV CZ

103/10, nie publ.; z dnia 1 czerwca 2011 r., II CZ 18/11, nie publ.). W niniejszej

sprawie dowód z opinii biegłego przeprowadzony został w postępowaniu przed

Sądem Rejonowym w R. i przed tym Sądem powodowie ponieśli koszty z tym

związane, wynoszące 1.800 zł (k. 195v i 196). Niewątpliwie zatem koszty te

wchodziły w zakres wydatków poniesionych przed sądem pierwszej instancji.

Z tego względu zażalenie powodów w części dotyczącej tych kosztów podlegało

odrzuceniu na podstawie art. 373 w zw. z art. 370, 398 21 i 3941 § 3 k.p.c. jako

niedopuszczalne.

W pozostałym zakresie zażalenie jest uzasadnione i zasługuje na

uwzględnienie przez stosowną zmianę zaskarżonego postanowienia na podstawie

art. 39815 zd. pierwsze w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Powodowie trafnie podnieśli, że

rozstrzygając o kosztach poniesionych w postępowaniu apelacyjnym Sąd

Okręgowy w G. zasądził na ich rzecz od pozwanej, oprócz kwoty 1.200 zł,

odpowiadającej wynagrodzeniu reprezentującego powodów radcy prawnego, kwotę

odpowiadającą jedynie części uiszczonej przez nich opłaty od apelacji, która

została uwzględniona w całości. Oprócz opłaty od apelacji w kwocie 2.294 zł

(k. 476) powodowie, wykonując zarządzenie z dnia 29 marca 2011 r., uiścili z tego

tytułu dalszą kwotę 235 zł (k. 486). Jej poniesienie uznać należy za celowe

w rozumieniu art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. biorąc pod uwagę to, że

w apelacji wniesionej od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 1 lutego 2011 r.

powodowie kwestionowali nie tylko uchylenie wyroku zaocznego i oddalenie

powództwa o zapłatę kwoty 45.872 zł (czemu odpowiada część opłaty należnej od

apelacji powodów w wysokości 2.294 zł), ale także orzeczony wobec nich nakaz

zwrotu pozwanemu kwoty 4.681,45 zł.

Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji, orzekając

o kosztach postępowania zażaleniowego na podstawie art. 102 w zw. z art. 391

§ 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.

md