V CZ 148/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 148/05

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku A.S.

przy uczestnictwie O. G. i A. P.

o podział majątku dorobkowego i dział spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2006 r.,

zażalenia uczestnika postępowania A. P.

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 22 września 2005 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

uczestnika postępowania A. P. od postanowienia z dnia 1 czerwca 2005 r., mocą

którego oddalona została apelacja powoda od postanowienia Sądu Rejonowego

orzekającego o podziale majątku dorobkowego i dziale spadków. Sąd Okręgowy

uznał, że skarga była niedopuszczalna ponieważ – wbrew oznaczeniu na kwotę

200,-

złotych

–

wartością

przedmiotu

zaskarżenia

była

kwota

139 069,20 złotych, co w świetle art. 5191 § 2 k.p.c. wykluczało dopuszczalność

skargi.

W zażaleniu uczestnik zarzucił, że bez prawnej ku temu podstawy i dowolnie

Sąd Okręgowy na rozprawie apelacyjnej ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia

w apelacji na kwotę 139 069,20 złotych podczas gdy wskazana w tym zakresie

wartość wynosiła 174 200,- zł a składały się na nią poszczególne wartości

składników podlegających rozliczeniu, które uczestnik w apelacji zaskarżył

i w zakresie których w pierwszej instancji sprawę przegrał.

Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezpodstawne. Wbrew zarzutom

uczestnika postępowania, w apelacji nie została wymieniona żadna z kwot

wskazanych następnie w skardze kasacyjnej i zażaleniu, jako dotycząca składnika

dzielonego

majątku,

w

zakresie

którego

uczestnik

nie

zgadzał

się

z postanowieniem Sądu Rejonowego a którego wartość – ustalona przez Sąd

pierwszej instancji, lub wskazywana przez skarżącego – mogłaby zostać uznana za

wyznaczającą wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji i skardze kasacyjnej.

W apelacji jako wartość przedmiotu zaskarżenia wymieniona została kwota

174 200,- złotych stanowiąca ustaloną przez Sąd Rejonowy wartość majątku

dorobkowego (vide: k – 781) I. P. i A. P. Ta wielkość z oczywistych względów nie

była tożsama z wartością składników, odnośnie do których uczestnik wniósł

apelację; mogłaby to być zbieżność przypadkowa co do wysokości ale uczestnik

powinien był w apelacji wskazać jakie zaskarżone przez niego składniki i o jakiej

wartości nie zostały w zaskarżonym postanowieniu rozliczone prawidłowo; ich

suma lub różnica stanowiłaby wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji. Apelacja

uczestnika nie zawiera w tym zakresie żadnego wskazania ani nawiązania, treść

zaś zarzutów jest na tyle nieprecyzyjna, że – jak się wydaje – Sąd Okręgowy miał

trudności z odczytaniem zakresu zaskarżenia i w tym celu zawarł w protokole

rozprawy apelacyjnej stwierdzenie, że zaskarżona została wartość 139 069,20 zł.

Stwierdzenia tego pełnomocnik uczestnika postępowania nie zakwestionował ani w

inny sposób mu nie oponował. Odpowiada ono, zresztą, wyliczeniu zawartemu

następnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, którego treść z kolei

odpowiada rzeczywistej treści apelacji.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy podzielił stanowisko Sądu

Okręgowego, że wartością przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej była

kwota 139 069,20 zł co w świetle art. 5191 § 2 k.p.c. czyniło skargę

niedopuszczalną.

Zażalenie oddalono na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

jc