V CZ 141/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 141/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa „Korporacja Przemysłowa Polska” Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością

przeciwko D. G.

z udziałem interwenienta ubocznego „E.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2012 r.,

zażalenia interwenienta ubocznego na orzeczenie dotyczące kosztów, zawarte

w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 12 lipca 2011 r.,

1.

2. odrzuca zażalenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia

Sądu drugiej instancji o kosztach postępowania

w pierwszej instancji;

w pozostałym zakresie zażalenie oddala.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu apelacji

wniesionej przez pozwanego oraz interwenienta ubocznego, zmienił zaskarżony

wyrok w ten sposób, że uchylił w całości wyrok zaoczny Sądu Rejonowego z dnia

21 stycznia 2010 r. i oddalił powództwo oraz zasądził od powódki na rzecz

pozwanego kwotę 3 336,66 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (punkt 1), zasądził

od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3159 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania apelacyjnego (punkt 2) i oddalił wniosek interwenienta ubocznego po

stronie pozwanej o zasądzenie kosztów procesu za obie instancje (punkt 3).

Zażaleniem z dnia 22 sierpnia 2011 r. interwenient uboczny zaskarżył

zawarte w wyroku postanowienie o kosztach w części dotyczącej punktu 3 i wniósł

o jego zmianę, podnosząc zarzut naruszenia art. 107 w zw. z art. 98 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

instancji, co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu

pierwszej instancji (art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.). W konsekwencji omawiane zażalenie

przysługuje każdej stronie niezadowolonej z orzeczenia o kosztach procesu,

wydanego „po raz pierwszy” przez sąd drugiej instancji. Zażalenie nie przysługuje

zatem na orzeczenie Sądu drugiej instancji w zakresie, w jakim orzeka on

o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego. Z tego też względu w tej części

zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne (art. 394 1 § 3 w zw. z art.

39821 w zw. 370 k.p.c.).

Stosownie do treści art. 107 zd. 3 k.p.c. Sąd może przyznać interwenientowi

koszty interwencji od przeciwnika obowiązanego do zwrotu kosztów. Jak

wyjaśniono w judykaturze treść tego przepisu wskazuje na to, że nie obliguje on do

zasądzenia kosztów w każdym przypadku, w którym istnieją podstawy do

obciążenia

kosztami

przeciwnika

procesowego

(por.

postanowienia

Sądu

Najwyższego: z dnia 11 listopada 1975 r., OSP 1976, z. 12, poz. 227 oraz z dnia

12 maja 2011 r., III CZ 21/11, niepubl.). W takiej sytuacji zasadne jest odwołanie

się przez sąd do ogólniejszych kryteriów w postaci potrzeby rzeczywistej obrony

interesów interwenienta ubocznego w określonych okolicznościach rozpoznawanej

sprawy.

Sąd Okręgowy wskazał, że oddalił wniosek interwenienta ubocznego o

zasądzenie na jego rzecz kosztów, albowiem jego wkład w rozpoznanie i

rozstrzygnięcie sprawy był nieznaczny. Trafnie przy tym Sąd zauważył, że zarówno

pozwanego, jak i interwenienta ubocznego reprezentował ten sam pełnomocnik,

który w imieniu ich obu składał analogiczne pisma procesowe, podnosił tożsame

zarzuty, a zatem stanowisko, jakie prezentował interwenient uboczny było de facto

powieleniem stanowiska pozwanego. Ponadto, jak wynika z przedstawionych przez

pełnomocnika interwenienta kosztów (np. podróży do sądu), pokrywały się one z

kosztami, które przedstawiał jako poniesione przez pozwanego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

md