V CZ 141/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 141/04

POSTANOWIENIE

Dnia 16 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa B.G.

przeciwko M.K. i J.K.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 grudnia 2004 r.,

zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 sierpnia 2004 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Apelacyjny

odrzucił

jako

niedopuszczalną apelację pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w B. z uwagi

na brak umocowania po stronie pełnomocnika pozwanych do występowania w ich

imieniu

w postępowaniu

apelacyjnym.

Sąd

Apelacyjny stwierdził,

że

do

sporządzenia apelacji niezbędne jest pełnomocnictwo obejmujące występowanie

przed sądem apelacyjnym udzielone przed jej wniesieniem.

Pełnomocnik legitymował się pełnomocnictwem do występowania przed

Sądem Okręgowym, a jego mocodawcy mimo wezwania nie potwierdzili przed

sądem apelacyjnym czynności wniesienia apelacji.

W związku z zażaleniem pozwanych Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 88 k.p.c. pełnomocnictwo procesowe może dotyczyć m.in.

prowadzenia poszczególnych spraw. Sprawę określić można przy uwzględnieniu

różnych kryteriów, np. przez określenie stron biorących w niej udział, przedmiotu

sporu, fragmentu postępowania sądowego

ze

względu na instancyjność,

oznaczenia sądu, przed którym sprawa się toczy, wskazania sygnatury akt, itp.

Pozwani w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego udzielili swojemu ojcu J.K.

pełnomocnictwa do reprezentowania „bez ograniczeń naszych spraw przed Sądem

Okręgowym w B.”. Nie budzi wątpliwości, że wymienione pełnomocnictwo

obejmowało umocowanie do wszystkich, łączących się z powództwem wytoczonym

przeciwko pozwanym przed Sądem Okręgowym w B., czynności procesowych

wymagających ich podjęcia przed Sądem Okręgowym w B. (art. 91 k.p.c.). Apelację

od wyroku Sądu Okręgowego w B. należało wnieść do tego Sądu (art. 369 § 1

k.p.c.). Również Sąd Okręgowy w B. był właściwy do zbadania dopuszczalności

apelacji pod względem przedmiotowym oraz podmiotowym i oceny zachowania

terminu do jej wniesienia, wymagań formalnych skargi apelacyjnej a także kwestii

kosztów sądowych związanych z wniesieniem apelacji. Czynności sądu w tym

zakresie dotyczą tzw. postępowania międzyinstancyjnego, które toczy się na

podstawie przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przy

uwzględnieniu szczególnych przepisów o apelacji odnoszących się do tego właśnie

postępowania. Jeżeli pełnomocnik procesowy umocowany jest do reprezentowania

strony przed oznaczonym sądem pierwszej instancji to znaczy, że jest uprawniony

do podejmowania wszystkich czynności procesowych, których ten sąd jest

adresatem. Skoro Sąd Okręgowy w B. był adresatem wniesienia apelacji, a ojciec

pozwanych był umocowany do działania przed tym Sądem to pełnomocnik ten był

legitymowany procesowo do wniesienia apelacji. Sporządzenie apelacji ani jej

wniesienie nie jest obwarowane obowiązkiem wykazania się pełnomocnictwem do

występowania przed sądem apelacyjnym. Apelacja podlega rozpoznaniu przez sąd

apelacyjny i w tym sensie jest „przeznaczona” dla sądu apelacyjnego, ale skoro

wniesienie apelacji i czynności wstępne przed skierowaniem jej do merytorycznego

rozpoznania są udziałem sądu pierwszej instancji to ich

podejmowanie przez

pełnomocnika wymaga pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed sądem

pierwszej instancji. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym postanowieniu,

w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik pozwanych przy wniesieniu apelacji był

właściwie umocowany i brak było podstaw do odrzucenia apelacji jako

niedopuszczalnej.

Z tych względów Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie i uchylił zaskarżone

postanowienie (art. 386 § 1 w zw. z art. 397 § 2 w zw. z art. 393 18 § 2 i art. 39319

k.p.c.).