V CZ 14/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 14/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa A. R.

przeciwko Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu „S.” Spółce z o.o.

w D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 kwietnia 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu

Gospodarczego w O.

z dnia 22 listopada 2010 r.,

1)

2)

oddala zażalenie;

przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w O.

radcy prawnemu A. P. kwotę 2700 zł (dwa tysiące

siedemset)) wraz z podatkiem od towarów i usług tytułem

wynagrodzenia za świadczenie stronie pozwanej pomocy

prawnej w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił

wniosek strony pozwanej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

oraz odrzucił skargę kasacyjną.

Sąd ustalił, że termin do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 7 maja

2010 r. upłynął w dniu 24 lipca 2010 r. Pismem z dnia 2 lipca 2010 r., doręczonym

pozwanej w dniu 15 lipca 2010 r., została ona dokładnie pouczona o sposobie

i terminie wniesienia środka odwoławczego. Wbrew temu pouczeniu, wniosła

w dniu 22 lipca 2010 r. osobiście skargę kasacyjną, natomiast wniosek

o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu

złożyła dopiero w dniu 17 sierpnia 2010 r. Z kolei ustanowiony pełnomocnik (radca

prawny) otrzymał zawiadomienie o powołaniu w dniu 16 września 2010 r.,

natomiast złożył skargę kasacyjną z wnioskiem o przywrócenie terminu dopiero

w dniu 10 listopada 2010 r.

Sąd Okręgowy – w świetle ustalonych okoliczności – uznał wniosek

o przywrócenie terminu za nieuzasadniony, ponieważ uchybienie terminu nastąpiło

z winy strony pozwanej (art. 168 § 1 k.p.c.). Przyczyna uchybienia terminu ustała

w dniu 16 września 2010 r., wobec czego wniosek o przywrócenie terminu

powinien być złożony do dnia 23 września 2010 r. (art. 169 § 1 k.p.c.). Utrudnienia

związane

ze

sporządzeniem

skargi

kasacyjnej

mogły

być

natomiast

przezwyciężone przez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia

wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, co jednak nie

nastąpiło. Konsekwencją nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu było

spóźnienie skargi kasacyjnej, powodujące jej odrzucenie na podstawie art. 398 6 § 2

k.p.c.

W zażaleniu pozwana wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 22 listopada

2010 r., powołując się na naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 168 § 1

k.p.c., art. 169 § 1 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Strona

pozwana

występowała

w

postępowaniu

apelacyjnym

bez

pełnomocnika. Na rozprawie apelacyjnej reprezentował ją prezes (jednoosobowy

członek zarządu), który został pouczony, że „wyrok jest ostateczny w trybie

instancji”. Takie pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia było niepełne (por. art.

327 § 1 k.p.c.), w związku z czym uzasadniony jest pogląd Sądu Okręgowego, że

prawidłowe pouczenie miało miejsce dopiero w dniu 15 lipca 2010 r., poprzez

doręczenie pozwanej pisemnego pouczenia. Kwestionowanie tego pouczenia

w zażaleniu jest nieuzasadnione z uwagi na jednoznaczną i zrozumiałą jego treść

obejmującą kompetentną i wystarczającą informację (art. 327 § 1 k.p.c.).

W wyniku pouczenia, przekazanego stronie pozwanej przed upływem

terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, było wiadome, że skarga musi być złożona

przez profesjonalnego pełnomocnika. Tymczasem pozwana nie wniosła skargi

kasacyjnej

za

pośrednictwem

profesjonalisty,

tylko

ponownie

złożyła

ją

samodzielnie w dniu 22 lipca 2010 r., wbrew wyraźnemu pouczeniu. Nie złożyła też

wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu; wniosek taki złożyła dopiero

w dniu 17 sierpnia 2010 r. Nie istnieją żadne informacje, że mogły wystąpić

jakiekolwiek przeszkody w złożeniu takiego wniosku przed upływem terminu do

wniesienia skargi kasacyjnej, a jest to czynność stosunkowo prosta i niekłopotliwa.

Złożenie takiego wniosku wywołałoby skutki procesowe przewidziane w art. 124 § 3

k.p.c. Wówczas doręczenie wyroku z uzasadnieniem nastąpiłoby z urzędu do rąk

pełnomocnika (ustanowionego również po upływie terminu do wniesienia skargi

kasacyjnej), a termin do wniesienia skargi kasacyjnej byłby liczony od dnia

doręczenia.

Przedstawiona regulacja procesowa oznacza, że zarzuty zgłoszone

w zażaleniu pomijają rzeczywiste przyczyny powodujące spóźnienie wniesienia

skargi kasacyjnej. Nie przedstawione zostały bowiem informacje podważające

realną możliwość złożenia przez stronę pozwaną wniosku o ustanowienie

pełnomocnika z urzędu przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej,

czego konsekwencją byłoby skorzystanie z przywileju określonego w art. 124 § 3

k.p.c. Odmowa przywrócenia terminu przez Sąd Okręgowy była więc – aczkolwiek

z innych przyczyn – uzasadniona, z konsekwencjami procesowymi tej decyzji.

Należało zatem oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Na

rzecz

reprezentującego

pozwaną

pełnomocnika,

ustanowionego

z urzędu, zasądzono należne wynagrodzenie za świadczenie pomocy prawnej

w postępowaniu zażaleniowym (§ 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.).