V CZ 14/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 14/06

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa Gminy Miasta T.

przeciwko Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji S.A.

o nakazanie wydania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 kwietnia 2006 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie

Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 listopada 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W sprawie z powództwa Gminy Miasta T. przeciwko Rejonowemu

Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółce Akcyjnej, Sąd Apelacyjny

postanowieniem z dnia 3 listopada 2005 r. odrzucił skargę kasacyjną strony

pozwanej od swojego wyroku z dnia 20 maja 2005 r.

W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał między innymi, że zgodnie z art.

398 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa

majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt

tysięcy złotych. Powódka zaś w pozwie oznaczyła wartość przedmiotu sporu na

kwotę 45.130,32 zł. Kwota ta musi zostać uznana za wartość przedmiotu

zaskarżenia, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego nie może

przekraczać wartości przedmiotu sporu ani wartości przedmiotu zaskarżenia

w postępowaniu apelacyjnym. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd

Apelacyjny powołał art. 3986 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona pozwana podniosła, że już

w odpowiedzi na pozew wskazywała na znaczną wartość spornej nieruchomości,

a w piśmie procesowym z dnia 20 października 2005 r. szczegółowo uzasadniła

wartość przedmiotu zaskarżenia znacznie przekraczającą ustawowy wymóg z art.

3982 § 1 k.p.c. W piśmie tym pozwany określił wartość przedmiotu zaskarżenia

zgodnie z regułami wskazanymi w art. 23 k.p.c. i art. 7 ustawy o kosztach

sądowych

w sprawach

cywilnych. W

konsekwencji,

zdaniem

skarżącego

postanowienie Sądu Apelacyjnego jest błędne i jako naruszające art. 3982 § 1 k.p.c.

winno ulec uchyleniu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 368 § 2 k.p.c. wartość przedmiotu zaskarżenia może być

oznaczona na kwotę wyższą od wartości przedmiotu sporu wskazanej w pozwie

jedynie wtedy, gdy powód rozszerzył powództwo lub sąd orzekł ponad żądanie. Na

podstawie art. 39821 k.p.c. przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu

kasacyjnym. Zgodnie z art. 25 § 1 i 2 k.p.c. wartość przedmiotu sporu oznaczona

przez powoda, może zostać sprowadzona jedynie przed wdaniem się w spór.

Niedopuszczalne jest sprawdzanie wartości przedmiotu sporu w postępowaniu

kasacyjnym.

Z powyższego wynika, że w tej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia nie

może być wyższa od kwoty 45.130,32 zł, stanowiącej wartość przedmiotu sporu.

Z art. 3982 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach

o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż

50.000 złotych. Zatem Sąd Apelacyjny trafnie i zgodnie z art. 398 6 § 2 k.p.c.

odrzucił skargę.

Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.