V CZ 138/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 138/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi interwenientów ubocznych J. K. i L. K.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października

2006 r., sygn. akt I ACa (…),

w sprawie z powództwa Banku (...) S.A. w W. - - Oddziału w W.

przeciwko K. K. i „K.(…)” Spółce z o.o. w G.

z udziałem interwenientów ubocznych J. K. i L. K.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2008 r.,

zażalenia interwenientów ubocznych na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28

września 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 września 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

interwenientów ubocznych o wznowienie postępowania w sprawie l ACa (…) [l C (…)]

wskazując, że nie został zachowany termin do jej wniesienia. Odrzucił prezentowaną w

skardze koncepcję, że bieg terminu rozpoczął się od chwili dowiedzenia się przez

interwenientów o treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2007 r., III CZP (…).

Sąd zauważył także, że powołana uchwała wiąże jedynie w konkretnej sprawie, a jej

treść jest kontrowersyjna.

W

zażaleniu

na

to

postanowienie

interwenienci

zarzucili

nieważność

postępowania, gdyż w sprawie orzekał sąd rzeczowo niewłaściwy (art. 405 w związku z

art. 379 pkt 5 k.p.c.) oraz naruszenie art. 407 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne. W sprawie nie zachodziła nieważność postępowania.

Sąd Apelacyjny trafnie podniósł, że uchwała Sądu Najwyższego podjęta w składzie

trzech sędziów wiąże jedynie w konkretnej sprawie. Ponadto, stanowisko zajęte w

powoływanej uchwale z dnia 17 lipca 2007 r. nie zostało zaaprobowane przez pełny

skład Sądu Najwyższego, który w dniu 14 listopada 2007 r. podjął uchwałę w sposób

odmienny interpretującą art. 77 u.s.p.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 405 k.p.c. Zgodnie z treścią tego

przepisu właściwy do orzekania w sprawie skargi o wznowienie postępowania

zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października 2006 r. właściwy

był ten Sąd Apelacyjny. Okoliczność, że Sąd Najwyższy rozstrzygał w kwestii przyjęcia

do rozpoznania wniesionych od wskazanego wyroku nie uchyla obowiązywania normy

zawartej w art. 405 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 w związku z art.

385 k.p.c.).