V CZ 137/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 137/05

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Gerard Bieniek

w sprawie z powództwa B. G.

przeciwko M. K. i J. K.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, po rozpoznaniu na posiedzeniu

niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2005 r., zażalenia pozwanych na

postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2005 r. Sąd Apelacyjny ustalił wartość

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 32 21,85 zł i odrzucił skargę kasacyjną pozwanych M.

K. i J. K. W zażaleniu na to postanowienie pozwani zarzucając naruszenie art. 24 k.p.c.,

art. 21 k.p.c., a także art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3982 § 2 k.p.c., wnieśli o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzuty podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie. Trafnie Sąd

Apelacyjny przyjął, że w sprawach, w których wierzyciel na podstawie art. 527 k.c.,

dochodzi uznania czynności dokonanej z jego pokrzywdzeniem za bezskuteczną,

powództwo w istocie zmierza do zabezpieczenia przysługującej mu wierzytelności.

Uznanie

czynności

za

bezskuteczną

prowadzi

bowiem

w konsekwencji

do

zabezpieczenia możliwości zaspokojenia tej wierzytelności. Skoro zaś w sprawach o

zabezpieczenie wartością przedmiotu sporu, zgodnie z art. 24 k.p.c., jest wartość,

(suma) wierzytelności stanowiącej przedmiot zabezpieczenia, to w rozpoznawanej

sprawie, w której podstawą powództwa jest art. 527 k.c., wartością przedmiotu sporu

jest wysokość wierzytelności, której ochrony domaga się powód.

Nie budzi wątpliwości ustalenie wartości przedmiotu sporu na kwotę 3 221,85 zł.

Taka bowiem jest wartość wierzytelności, której zabezpieczenia poszukuje powód

poprzez uznanie za bezskuteczne wobec niego dwu czynności prawnych dokonanych

przez pozwanych. Wysokości tej wierzytelności nie kwestionują zresztą także sami

pozwani nawet w zażaleniu. Nie znajduje zaś żadnej podstawy prawnej prezentowany w

zażaleniu pogląd, iż przy obliczaniu wartości przedmiotu sporu na podstawie art. 24

k.p.c. nie ma zastosowania art. 20 k.p.c. Żadne względy nie przemawiają bowiem za

tym, aby przez sumę wierzytelności, o jakiej mowa w art. 24 k.p.c., rozumieć wbrew

wyraźnej dyspozycji art. 20 k.p.c., także odsetki i koszty żądane obok roszczenia

głównego. Suma wierzytelności to więc nic innego jak tylko wysokość wierzytelności,

której zabezpieczenia domaga się powód.

Także nie można podzielić poglądu pozwanych, że jeżeli powód domaga się

uznania za bezskuteczne dwu czynności prawnych dokonanych przez pozwanych, to

dochodzi w pozwie kilku roszczeń w rozumieniu art. 21 k.p.c. Przedmiotem

zabezpieczenia jest jedna wierzytelność i to jest przedmiot powództwa. Bez znaczenia

więc dla określenia wartości przedmiotu sporu w takiej sytuacji jest, czy powód w tym

celu żąda uznania za bezskuteczną jedną, czy kilka czynności, których pozwani

dokonali z jego pokrzywdzeniem. Wykładnia przepisów prawa, w tym szczególnie

przepisów

proceduralnych,

musi

opierać

się

na

ścisłym

ich

pojmowaniu

z

uwzględnieniem wykładni językowej, systemowej i celowościowej. W żadnym razie nie

można zaś, poprzez swoiste rozumienie użytych w przepisach określeń, wykorzystywać

jej dla doraźnych celów procesowych, przykładowo dla wskazania, iż w danej sprawie

przysługuje stronie określony środek zaskarżenia.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, zaskarżone postanowienie nie narusza

również art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3982 § 2 k.p.c., na których to przepisach zasadnie oparł

swoje rozstrzygnięcie Sąd Apelacyjny. Mając na względzie, że zarzuty podniesione w

zażaleniu okazały się bezzasadne Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w

związku z art. 39814 k.p.c., orzekł jak w sentencji.