V CZ 136/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 136/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku (...) S.A. I Oddziału w O., Przedsiębiorstwa

Państwowej Komunikacji Samochodowej w O. i J. W.

przy uczestnictwie dłużników M. K. i R. K.

o egzekucję z nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2008 r.,

zażalenia dłużników na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 lipca 2007 r.,

sygn. akt II Cz (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił zażalenie

dłużników na postanowienie Sądu Rejonowego w O. w przedmiocie przysądzenia

własności egzekwowanej nieruchomości. Następnie, postanowieniem z dnia 16 lipca

2007 r., odrzucił skargę kasacyjną dłużników, ponieważ nie została ona opłacona w

wyznaczonym terminie.

W zażaleniu dłużnicy wnieśli o uchylenie postanowienia z dnia 16 lipca 2007 r.,

powołując się na naruszenie art. 78 i 176 ust. 1 Konstytucji oraz wskazując na wykładnię

wyrażoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r. (SK 3/05).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy nie odrzucił skargi kasacyjnej dłużników a limine, musiał zatem

uznać – rozstrzygając incydentalne kwestie związane ze zwolnieniem od kosztów

sądowych i pobieraniem opłaty – że skarga kasacyjna była dopuszczalna. Tymczasem

tak nie jest, ponieważ na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu

zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje (art. 7674 § 2 k.p.c.). Tylko dla celów

informacyjnych

należy

przypomnieć,

że

wskutek

„zbiegu

nowelizacji”

istniały

wątpliwości, od kiedy wprowadzona została całkowita niekasacyjność orzeczeń

wydanych w postępowaniu egzekucyjnym. Judykatura wyjaśniła (por. m. in. orzeczenie

Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2007 r., IV CZ 62/07, niepubl.), że nastąpiło to

po 5 lutego 2005 r. Sąd Okręgowy powinien był zatem odrzucić a limine skargę

kasacyjną dłużników jako niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.), nie żądając od nich

opłaty (art. 1262 § 2 k.p.c.). Dalsze czynności, dotyczące zwolnienia od kosztów

sądowych i pobrania opłaty, były zbędne. Ostatecznie jednak doszło do odrzucenia

skargi kasacyjnej i ta decyzja Sądu Okręgowego, aczkolwiek z innych przyczyn, była

całkowicie uzasadniona (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 7674 § 2 k.p.c.).

W świetle oczywistej niedopuszczalności skargi kasacyjnej zażalenie dłużników

jest bezzasadne. Dotyczy ono problemu zwolnienia od kosztów sądowych i

zaskarżalności odmowy zwolnienia. Problem ten nie miał, bo nie mógł mieć, żadnego

wpływu na obligatoryjną konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej dłużników, jako

niedopuszczalnej. Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w

związku z art. 394 § 3 k.p.c.).