V CZ 134/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 134/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa G. B.

przeciwko E. Pro S.A.

o złożenie oświadczenia woli i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 listopada 2012 r.,

zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 lipca 2011 r.,

uchyla

orzeczenie

o

kosztach

procesu

zamieszczone

w punktach pierwszym i drugim wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 15 lipca 2011 r. (sygn. akt I ACa …) i w tym zakresie

przekazuje

sprawę

rozpoznania

i

Sądowi

Apelacyjnemu

orzeczenia

zażaleniowego.

Uzasadnienie

o

kosztach

do

ponownego

postępowania

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok

Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 17 stycznia 2011 r. i oddalił powództwo, zasądzając

od powoda na rzecz pozwanego kwotę 8700 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za

pierwszą instancję oraz kwotę 15990 zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania

apelacyjnego.

Powód w zażaleniu zaskarżył orzeczenia o kosztach zarzucając naruszenie:

1)

art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie, mimo istniejących podstaw do

nieobciążenia powoda kosztami w całości;

2)

art. 98 k.p.c. przez obciążenie powoda kosztami postępowania apelacyjnego

w sposób odbiegający od norm ustawowych;

3)

art. 328 § 2 k.p.c. przez nieprzedstawienie motywów tego rozstrzygnięcia

w sposób wystarczający i miarodajny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadniając orzeczenie o kosztach, Sad Apelacyjny powołał się na art. 98

k.p.c. Przepis ten stanowił, co do zasady, miarodajną podstawę prawną tego

rozstrzygnięcia, skoro powód przegrał proces w całości. Nie jest również

uzasadniony zarzut naruszenia art. 102 k.p.c. z przyczyn podanych w zażaleniu,

ponieważ rozpoznawana sprawa, obejmująca roszczenie właściciela z art. 231 § 2

k.c., nie miała „precedensowego” charakteru, a rodzaj działalności pozwanego

(przedsiębiorcy przesyłowego) nie pozbawiał go samoistnie zwrotu poniesionych

kosztów w razie wygrania sporu sądowego.

Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c.,

obligującego sąd orzekający do przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w sposób

umożliwiający

zainteresowanym

stronom

polemikę

odwoławczą,

a sądowi

przełożonemu – kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Należy podkreślić,

że Sąd Najwyższy nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych i jest związany

ustaleniami sądu drugiej instancji. Tymczasem w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego

nie ma żadnych ustaleń dotyczących rozliczenia kosztów procesu obejmujących

opłaty sądowe, wydatki na biegłego oraz wynagrodzenia pełnomocników.

Nie można w konsekwencji miarodajnie sprawdzić zarzuty powoda odnoszące się

do wysokości kosztów procesu zasądzonych od niego na rzecz strony pozwanej.

Należało w konsekwencji uchylić zaskarżone orzeczenie i przekazać w tym

zakresie sprawę do ponownego rozpoznania (art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c.).

jw