V CZ 133/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 133/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa T. G.

przeciwko W. F.

o wznowienie postępowania w sprawie o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2008 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 sierpnia 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi A. M. H. prowadzącemu Kancelarię

Adwokacką w B. przy ul. A. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 1.800

(jeden tysiąc osiemset) zł wraz z podatkiem VAT w stawce 22% tytułem kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu

zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2007 r. odrzucił skargę

powoda T. G. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym

wyrokiem tegoż Sądu z dnia 18 października 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że

twierdzenie

skarżącego,

konsekwencją

według

przestępczego,

którego

korupcyjnego

wydanie

zaskarżonego

działania

pozwanego,

wyroku

nie

było

stanowi

ustawowej podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 1 k.p.c.

Popełnienie przez pozwanego przestępstwa nie zostało bowiem stwierdzone wyrokiem

skazującym.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie

podnosząc, że w ramach kontroli skargi na podstawie art. 410 k.p.c. niedopuszczalne

jest badanie kwestii, czy wskazana w niej podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

W

skardze

o

wznowienie

postępowania

powód

wskazał,

że

wydanie

zaskarżonego wyroku było konsekwencja przestępczej działalności pozwanego.

Podniósł jednocześnie, że na skutek złożonego przez niego zawiadomienia przeciwko

pozwanemu prowadzone jest postępowanie karne przez Prokuraturę Rejonową w

Żywcu.

W

świetle

tak

sformułowanej

podstawy

wznowienia

stanowisko

Sądu

Okręgowego trzeba uznać za trafne. Już z samych twierdzeń skarżącego wynika

bowiem, że nie zapadło żadne orzeczenie karne, które usprawiedliwiałoby wznowienia

postępowania na podstawie art. 403 § 1 k.p.c. Oznacza to, że żadna z przewidzianych w

tym przepisie podstaw wznowienia w rzeczywistości nie zachodzi. W orzecznictwie

zostało

już

wyjaśnione,

że

sformułowanie

podstawy

wznowienia

w

sposób

odpowiadający przepisom art. 401-403 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej

podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona

podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie

wznowienia podlega - z mocy art. 410 § 1 k.p.c. - odrzuceniu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, nie publ.: postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, nie publ.). Odmienne

zapatrywanie skarżącego, nie uwzględniające utrwalonego stanowiska judykatury, nie

może podważać trafności zaskarżonego postanowienia.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.