V CZ 128/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 128/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa „W.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

we W.

przeciwko S. S.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2012 r.,

zażalenia strony powodowej na orzeczenie dotyczące kosztów, zawarte w wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 13 lipca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i zasądza od pozwanego na

rzecz powódki kwotę 225 (dwieście dwadzieścia pięć) złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Uzasadnienie

Postanowieniem zawartym w punkcie 2 wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. Sąd

Okręgowy odstąpił od obciążania pozwanego kosztami postępowania, wskazując,

że sytuacja zdrowotna i materialna pozwanego pozwalają na zastosowania art. 102

k.p.c.

Zażaleniem z dnia 3 sierpnia 2011 r. powód zaskarżył postanowienie Sądu

drugiej instancji o kosztach wnosząc o jego uchylenie i podniósł zarzut naruszenia

art. 102 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Stosownie do treści art. 102 k.p.c. w wypadkach

szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko

część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przywołany przepis

przewiduje wyjątek od – odnoszącej się do obowiązku rozliczania kosztów

postępowania – zasady odpowiedzialności za wynik procesu i pozwala na

odstąpienie od niej „w szczególnie uzasadnionych wypadkach”. Fakt ich

nastąpienia (bądź braku) podlega w pierwszym rzędzie ocenie sądu orzekającego.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że ocena zasadności zastosowania tego przepisu

wymaga rozważenia wszelkich okoliczności odnoszących się zarówno do stanu

majątkowego, jak i osobistego strony. W rozpoznawanej sprawie ustalono, że

pozwany otrzymuje miesięcznie świadczenie z tytułu ubezpieczenia społecznego

w kwocie 2 813,24 złotych; w toku postępowania nie korzystał ze zwolnienia od

kosztów sądowych, ani też nie podnosił, że znajduje się w złej sytuacji materialnej.

Z tego też względu nie znajduje uzasadnienia ocena dokonana przez Sąd drugiej

instancji, że pozwany znajduje się w takiej sytuacji, która pozwala na zastosowanie

art. 102 k.p.c.

W tym stanie rzeczy zażalenie pozwanego okazało się uzasadnione i na

podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. i art. 39816 k.p.c. Sąd Najwyższy zmienił

zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda

kwotę

(dwieście

dwadzieścia

pięć)

złotych

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania apelacyjnego. Wysokość tej kwoty odpowiada stawce minimalnej

podstawowej dla wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, przy uwzględnieniu

wysokości stawki dla postępowania w sądzie drugiej instancji (§ 12 ust. 1 pkt 2

w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).