V CZ 125/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 125/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 listopada 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Bronisław Czech

SSA Wojciech Kościołek (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi B. P. i A. P.

o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa B. P.

przeciwko Spółce Węglowej Spółce Akcyjnej w J.

o zapłatę,

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego

z dnia 20 listopada 2002 r., sygn. akt V CKN 1371/00,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 listopada 2004 r.,

zażalenia B. P. i A. P.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 marca 2004 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

W dniu 20 października 2003 r. powodowie A. P. i B. P. złożyli skargę o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 13 października 1999 r. na podstawie art. 401 1 k.p.c., a to

wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 września 2003 r. (opublik.

Dz.U. Nr 170 poz. 1660).

Nadto na posiedzeniu sądu w dniu 11 lutego 2004 r. powód zarzucił, że

sprawę rozpoznawał sędzia, który nie mógł orzekać w sprawie, gdyż orzekał

w Okręgowej Komisji ds. Szkód Górniczych.

W dniu 1 marca 2004 r. powodowie zostali wezwani do podania kiedy

dowiedzieli się o podstawie wznowienia postępowania (dotyczącej podstawy

wyłączenia sędziego).

W odpowiedzi wyjaśnili, że stosowną wiedzę posiadają od dnia 15 albo

16 października 2003 r., kiedy o treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

powiadomił ich Poseł na Sejm RP.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę uznając, że niewykonanie przez powodów zarządzenia i nie

wskazanie daty powzięcia wiadomości o przyczynie wyłączenia sędziego

uzasadnia rozstrzygnięcie po myśli art. 410 § 1 k.p.c.

Zażalenie na postanowienie złożyli powodowie, wnosząc o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i o przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga powodów o wznowienie postępowania oparta została na dwóch

podstawach, a to na okolicznościach mających wynikać z art. 401 pkt. 1 k.p.c.

i z art. 4011 k.p.c. Kumulacja w skardze podstaw wznowienia

dozwolona i nakłada na sąd powinność

jest prawnie

zbadania, w stosunku do każdej

z podstaw z osobna, (m.in.) zdarzeń dotyczących zachowania ustawowych

terminów złożenia skargi oraz wyjaśnienia, czy twierdzenia skargi odpowiadają

ustawowej podstawie. W tym kontekście trafnie zarzuca zażalenie pominięcie przez

Sąd Apelacyjny okoliczności dotyczących znaczenia dla skargi treści opisanego

wyroku Trybunału Konstytucyjnego. A ponieważ zagadnienie to łączy się z istotą

skargi powodów, dlatego należało orzec jak w sentencji postanowienia na

podstawie art. 39319 k.p.c. w zw. z art. 386 § 4 k.p.c.