V CZ 123/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 123/06

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi M.L.

o wznowienie postępowania w sprawie

z powództwa T.R.

przeciwko M.L.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 lutego 2007 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 października 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 września 2004 r. Sąd Apelacyjny oddalił skargę

pozwanego M.L. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z

dnia 31 marca 2000 r. Zdaniem Sądu odwoławczego, skarga była nieuzasadniona,

gdyż wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia określona w art. 403 § 2

k.p.c. w sprawie nie wystąpiła. Nie miało bowiem miejsca późniejsze wykrycie

takich okoliczności faktycznych bądź dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik

sprawy, a z których pozwany nie mógł skorzystać w zakończonym postępowaniu.

Sporządzenie nowej opinii przez biegłego na podstawie dowodów, które nie zostały

dotychczas uwzględnione w pierwszej opinii, nie mogło - według Sądu - stanowić

uzasadnienia dla poglądu przeciwnego. Dowody te były skarżącemu znane i

zostały wzięte pod uwagę przez Sąd w postępowaniu, którego wznowienia

skarżący dochodził.

Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia 9 października 2006 r.

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę pozwanego o wznowienie wskazanego wyżej

postępowania, stanowiącą drugi tego rodzaju środek wniesiony w sprawie. Skarga

ta została oparta na podstawie określonej w art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 404

k.p.c. oraz ponownie na podstawie określonej w art. 403 § 2 k.p.c. Żądanie

wznowienia postępowania skarżący uzasadnił faktem zawiadomienia o podejrzeniu

popełnienia przestępstwa przez biegłego sporządzającego opinię w sprawie

zakończonej wyrokiem z dnia 31 marca 2000 r. oraz wydaniem w dniu 2 grudnia

2005 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. postanowienia o odmowie

wszczęcia śledztwa z powodu przedawnienia karalności tego przestępstwa.

Ponadto

skarżący ponowne powołał się na wykrycie okoliczności faktycznych

mogących mieć wpływ na wynik sprawy, z których nie mógł skorzystać w

poprzednim

postępowaniu.

Według

Sądu

Apelacyjnego

skarga

podlegała

odrzuceniu, gdyż w istocie nie była oparta na ustawowej podstawie wznowienia, a

ponadto została wniesiona wbrew wyłączeniu określonemu w art. 416 k.p.c.

Zgodnie bowiem z tym przepisem, dalsze wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie jest

niedopuszczalne.

W zażaleniu pozwany, krytycznie ustosunkowując się do stanowiska Sądu,

szeroko uzasadnił, dlaczego jego zdaniem skarga została jednak oparta na

ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący podniósł, że między popełnieniem

przestępstwa zarzucanego biegłemu, a wyrokami wydanymi w sprawie, w której

był pozwanym w rzeczywistości zachodził związek przyczynowy, a o wskazanym

przestępstwie dowiedział się już po zakończeniu postępowania. W konkluzji

skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu Apelacyjnego i

wznowienia postępowania ewentualnie uchylenia tego orzeczenia i przekazania

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zażalenie jest bezzasadne.

Sąd Apelacyjny prawidłowo przyjął, że skarga pozwanego o wznowienie

postępowania podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 416 k.p.c. dalsze

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym

na skutek skargi o wznowienie jest niedopuszczalne (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000 r., I CKN 1142/00 OSNC 2001, nr 7-8,

poz. 108). Orzeczeniem takim był wskazany wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 29

września 2004 r. Chociaż skarżący, wnosząc kolejną skargę oparł ją również na

nowej podstawie wznowienia, nie mógł oczekiwać, że na skutek tego zabiegu jego

skarga stanie się dopuszczalna. Jednoznaczna treść powołanego wyżej przepisu

wyklucza taką możliwość. Niedopuszczalność kolejnej skargi o wznowienie

postępowania jest niezależna od tego, czy podstawa, na której została ona oparta,

była inna niż w pierwszej wniesionej w sprawie skardze. Według art. 416 k.p.c.

warunkiem niedopuszczalności dalszego wznowienia postępowania nie jest

tożsamość podstaw wskazanych w obu skargach, lecz prawomocne zakończenie

tego postępowania. Jedyny wyjątek od wyrażonej w tym przepisie zasady (który nie

odnosił się do niniejszej sprawy) zachodzi w sytuacji, gdy wniesienie kolejnej skargi

wiąże się z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niezgodności z

Konstytucją,

normatywnego

ratyfikowaną

umową

stanowiącego

międzynarodową

podstawę

wydania

postępowanie w sprawie, której skarga ta dotyczy.

bądź

orzeczenia

ustawą

aktu

kończącego

Mając na względzie, że odrzucona postanowieniem z dnia 9 października

2006 r. skarga pozwanego była niedopuszczalna z przyczyn wyżej wskazanych,

zbędne stało się ustosunkowanie się do zarzutów zażalenia dotyczących

stanowiska Sądu Apelacyjnego o braku oparcia tej skargi na ustawowej

podstawie wznowienia. Niezależnie bowiem od wyników analizy tego zagadnienia

za nieskuteczne należało uznać wniesienie skargi o wznowienie postępowania

po jego zakończeniu prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 29

września 2004 r. wydanym na skutek rozpoznania pierwszej skargi pozwanego

(art. 416 k.p.c.).

Z tych przyczyn zażalenie pozwanego podlegało oddaleniu na podstawie

art. 39814 k.p.c. w zw. art. 3941 § 3 k.p.c.