V CZ 121/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 121/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa „O.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

w R.

przeciwko Bankowi Gospodarki Żywnościowej Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2012 r.,

zażalenia strony powodowej na orzeczenie o kosztach, zawarte w postanowieniu

Sądu Okręgowego

z dnia 14 czerwca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając Sądowi

pierwszej instancji rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania

zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie

powódki na postanowienie Sądu Rejonowego o przekazaniu sprawy według

właściwości (punkt 1) i orzekł o kosztach postępowania obciążając nimi powódkę, w

oparciu o treść art. 98 i 108 k.p.c.

Zażaleniem z dnia 1 lipca 2011 r. powódka zaskarżyła to postanowienie

w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania, podnosząc zarzut naruszenia

art. 98 oraz 108 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. sąd

rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji.

Wskazany przepis jest wyrazem zasady koncentracji i unifikacji kosztów. Swoim

rozstrzygnięciem Sąd obejmuje wszystkie koszty poniesione dotychczas zarówno

w samym postępowaniu, jak przed jego wszczęciem (tj. np.: koszty zabezpieczenia

powództwa, zabezpieczenia dowodów), a także koszty wynikłe w postępowaniach

incydentalnych. O tym, która ze stron poniesie te koszty decyduje z reguły zasada

odpowiedzialności za wynik procesu, wynikająca z art. 98 k.p.c.

Orzeczenie Sądu drugiej instancji, rozstrzygające o zasadności zażalenia,

nie stanowi orzeczenia kończącego sprawę w instancji, w rozumieniu art. 108 § 1

zd. 1 k.p.c. Jest to orzeczenie kończące jedynie postępowania incydentalne,

tj. postępowanie zażaleniowe. Z tego też względu, brak jest podstaw, aby w takim

orzeczeniu rozstrzygać o kosztach postępowania, gdyż nie kończy ono sprawy

w instancji, a ponadto – co słusznie zauważył skarżący – brak podstaw do oceny,

która ze stron powinna wskazane koszty ponieść, skoro decyduje o tym wynik

postępowania.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.