V CZ 118/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 118/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

SSA Michał Kłos

w sprawie ze skargi Z.W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w O., Sądu Gospodarczego

z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt [...]

w sprawie z wniosku W.R.

przy uczestnictwie Z.W.

o rozliczenie spółki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 grudnia 2007 r.,

zażalenia skarżącego Z.W.

na postanowienie Sądu Okręgowego w O., Sądu Gospodarczego

z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił skargę

Z.W. - uczestnika postępowania w sprawie z wniosku W.R. o rozliczenie spółki - o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego Sądu z

dnia 17 czerwca 2005 r. Jedyną przyczyną odrzucenia skargi było stwierdzenie, że

zaskarżone orzeczenie nie spełnia kryteriów przewidzianych w art. 424 1 § 1 k.p.c.,

tj. nie korzysta z przymiotu prawomocności.

Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Uzasadnienie zażalenia ogranicza

się do wykazania wadliwości oceny Sądu Okręgowego co do dopuszczalności

wniesienia skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone orzeczenie podlega uchyleniu, ale z innej przyczyny niż

wskazano w zażaleniu.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, ściśle powiązanym z uregulowaniem

odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne

z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej.

Naprawienie szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia

zostało w art. 4171 § 2 k.c. uzależnione od stwierdzenia we właściwym

postępowaniu niezgodności orzeczenia z prawem. Tym właściwym postępowaniem

w

odniesieniu

do

prawomocnych

orzeczeń

sądów

powszechnych

jest,

wprowadzone od dnia 6 lutego 2005 r. do kodeksu postępowania cywilnego,

postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Do rozpoznania skargi wyłącznie właściwy jest Sąd Najwyższy. Skargę

wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 424 6 § 1 k.p.c.). Według

szczególnego uregulowania, przyjętego w art. 424 6 § 2 i 3 k.p.c., zakres badania

skargi w tym Sądzie jest ograniczony do zachowania warunków formalnych pisma

procesowego, wraz z obowiązkiem dołączenia dodatkowych odpisów skargi (art.

4245 § 2 k.p.c.), do opłacenia skargi oraz zachowania przymusu adwokacko –

radcowskiego przy sporządzaniu skargi (art. 871 § 1 k.p.c.). W razie stwierdzenia

nie zachowania warunków formalnych określonych w art. 424 5 § 2 k.p.c.

przewodniczący wzywa o poprawienie lub uzupełnienie skargi (art. 424 6 § 2 k.p.c.).

Nie

uzupełnienie

tego

rodzaju

braków

w

terminie

wyznaczonym

przez

przewodniczącego, jak również nie opłacenie skargi i nie zachowanie przymusu

adwokacko – radcowskiego wywołuje skutek w postaci odrzucenia skargi przez

sąd, do którego została wniesiona (art. 4246 § 3 k.p.c.).

Z powołanych przepisów wynika, że sąd, do którego skarga została

wniesiona, nie bada innych okoliczności warunkujących dopuszczalności skargi,

w tym zachowania terminu do jej wniesienia, a także zachowania szczególnych

elementów konstrukcyjnych skargi z art. 4245 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005/10/180; z dnia

20 czerwca 2006 r. II BPZ 1/06 OSNP 2007/11-12/161).

Oznacza to, że do odrzucenia skargi na innej podstawie, w tym także ze

względu na wymagania przewidziane w art. 4241 § 1 k.p.c., wyłącznie właściwy jest

Sąd Najwyższy.

Z tych tylko względów należało zaskarżone postanowienie uchylić na

podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

,