V CZ 116/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 116/06

POSTANOWIENIE

Dnia 25 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi I. B. i D. B.

o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa I. B. i D. B.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.

o naprawienie szkody,

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...]

z dnia 20 lipca 2005 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2007 r.,

zażalenia I. B. i D. B.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 czerwca 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powodów o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa przeciwko

Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 20 lipca 2005 r., w uzasadnieniu podając, iż powołując jako

podstawę skargi art. 403 § 2 k.p.c., powodowie podnieśli okoliczności, które w

rzeczywistości nie istniały w dacie postępowania. W przedmiotowym przepisie

chodzi o takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały do daty

orzekania w poprzedniej sprawie, a które zostały wykryte po prawomocności

orzeczenia, którego wznowienia strona żąda. Korespondencja między uczestnikami

umowy sprzedaży prawa wieczystego użytkowania, zawierająca w istocie ocenę

prawną stosunku łączącego strony umowy, w znaczeniu dokumentu, nie istniała w

terminie zakreślonym w art. 403 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powodów zarzucił

„naruszenie prawa materialnego” w postaci art. 403 § 2 k.p.c., wywodząc, iż

skarżący podali w skardze o wznowienie nieznany im fakt niemożności

przeniesienia na powodów roszczenia z tytułu szkód górniczych, zaś właśnie brak

przeniesienia był przyczyną niekorzystnego dla nich wyroku. Skoro powodowie nie

mogli domagać się przeniesienia roszczenia, to tym samym, w ustalonym stanie

faktycznym, sąd powinien był prawidłowo zastosować wykładnię wynikającą

z uchwały SN z 20 czerwca 1984 r., III CZP 26/84 (OSPiKA 1985/10 poz. 195),

zgodnie z którą roszczenie odszkodowawcze z tytułu szkód górniczych przechodzi

na użytkownika wieczystego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga o wznowienie

postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, prowadzącym — z natury

rzeczy jedynie w wyjątkowych sytuacjach — do uchylenia zaskarżonego

orzeczenia. Uzasadnienie podstawy musi zatem zmierzać do wykazania, że

powołane

okoliczności

istotnie

spełniają

określone

podstawy

wznowienia

(postanowienie SN z 7 listopada 1973 r., I CO 5/73, BISN 1974 nr 2, poz. 24). Co

więcej, zarówno określenie podstawy zgodnej z treścią art. 403 k.p.c., jak i jej

należyte uzasadnienie, stanowią konstrukcyjne wymaganie skargi. Oparcie skargi

na podstawie nieprzewidzianej w ustawie, a także oparcie jej na podstawie, która

w danej sprawie nie wystąpiła, prowadzi zatem do braku nieusuwalnego, który

uprawnia sąd do odrzucenia skargi już na etapie badania jej dopuszczalności (por.

postanowienie SN z 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, BSN 2005 nr 9, s. 14).

Odnosząc powyższe stwierdzenia do okoliczności danej sprawy należy

podnieść, iż strona żaląca, powołując się na podstawę wznowienia z art. 403 § 2

k.p.c., powinna była wskazać takie fakty lub dowody, które mogłyby mieć wpływ na

wynik sprawy, a z których w poprzednim postępowaniu strona nie mogła

skorzystać. Powinny one być obiektywnie „nieujawnialne” dla strony, a więc mieć

taki charakter, że ich ujawnienie podczas toczącego się postępowania nie było

możliwe przy zachowaniu należytej staranności (postanowienie SN z 4 marca 2005

r., III CZ 134/04, LEX nr 151652). Skarżący takich okoliczności nie przedstawili;

powoływane przez nich okoliczności braku wiedzy o tym, kiedy powstała pozwana

Kompania Węglowa S.A., nie mają charakteru „faktu obiektywnie dla strony

nieujawnialnego”, lecz opierają się raczej na braku osobistej zapobiegliwości

w ustaleniu, kto i na jakiej podstawie mógł być w sprawie prawomocnie

zakończonej pozwany. Należało zatem uznać, że skarga została zasadnie

odrzucona.

Jedynie ubocznie należy zwrócić pełnomocnikowi skarżącego uwagę, iż art.

403 § 2 k.p.c., w oparciu o który sformułowano zarzut, nie stanowi przepisu prawa

materialnego, lecz przepis postępowania.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.

jc