V CZ 116/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 116/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa Gminy W.

przeciwko A. S. i A. S.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października

2005 r., zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 14

lipca 2005 r., sygn. akt II Cz (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy w Ś. oddalił zażalenie

pozwanych na postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 lutego 2005 r.

odrzucające sprzeciw pozwanych od wyroku zaocznego.

Od tego postanowienia pozwane wniosły skargę kasacyjną. Zaskarżonym

postanowieniem Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił skargę jako niedopuszczalną w świetle art.

3981 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie pozwane zarzuciły, że postanowienie

zaskarżone skargą kasacyjną zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów k.p.c.

co czyniło niedopuszczalnym odrzucenie skargi, a ponadto, że w rozpoznawanej

sprawie wydano na przestrzeni paru tygodni dwa sprzeczne ze sobą postanowienia, z

których ostatnie, tj. z dnia 14 czerwca 2005 r., skutkowało uprawomocnieniem się

wyroku zaocznego orzekającego eksmisję pozwanych, co jest dla skarżących wyjątkowo

dotkliwe. Pozwane w zażaleniu powołały się też na Europejską Konwencję Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności i stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie,

wskutek niedopuszczalnego formalizmu Sądu, nie są one w stanie zrealizować

należnych im praw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej przewidziany został w art. 398 1

k.p.c. tylko w odniesieniu do postanowień Sądu drugiej instancji o odrzuceniu pozwu i

umorzeniu postępowania. Na inne postanowienia sądu odwoławczego kończące

postępowanie w sprawie, w wypadkach określonych w art. 394 1 § 1 i 2 k.p.c.,

przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia.

Skarga kasacyjna pozwanych została wniesiona od postanowienia, które nie

dotyczyło odrzucenia pozwu ani umorzenia postępowania, stąd skarga ta była

niedopuszczalna, co trafnie ocenił Sąd Okręgowy w Ś. w zaskarżonym postanowieniu.

Niedopuszczalność skargi kasacyjnej przesądzała o niemożności rozważania jej

zasadności i czyniła bezprzedmiotowymi zarzuty zażalenia odnośnie do wskazywanego

naruszenia przepisów k.p.c., w zakresie wymogów formalnych sprzeciwu od wyroku

zaocznego, względnie naruszenia postanowień Konwencji. Wbrew stwierdzeniu

skarżących w zażaleniu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło też do wydania dwóch

wzajemnie wykluczających się orzeczeń dotyczących tej samej kwestii. Pomijając już, że

pozwane nie wymieniają w zażaleniu, o które orzeczenia chodzi, wypada zauważyć, że

postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 10 maja 2005 r. rozstrzygało o

dopuszczalności formalnej zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Rejonowego w

W. z dnia 16 lutego 2005 r. o odrzuceniu sprzeciwu od wyroku zaocznego i utorowało

drogę do merytorycznego rozpoznania tego zażalenia (wcześniej odrzuconego). Stało

się to faktem w dniu 14 czerwca 2005 r., kiedy to Sąd Okręgowy oddalił zażalenie na

odrzucenie sprzeciwu. Każde z w/w postanowień dotyczyło innej materii.

Z przedstawionych względów zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).