V CZ 113/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 113/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa G. M.

przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w Ś.

o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19

października 2005 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z

dnia 19 maja 2005 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca zażalenie i zasądza od pozwanej Spółki na rzecz powódki kwotę 1.800,- (

jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu

zażaleniowym.

Uzasadnienie

W dniu 23 marca 2005 r. pozwany wniósł apelację od wyroku Sądu Okręgowego

w Katowicach z dnia 28 stycznia 2005 r. utrzymującego w mocy nakaz zapłaty z dnia 27

września 2004 r. w sprawie XIII GNC (…), mocą którego zasądzono kwotę 54.000,–

złotych z odsetkami. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

jako niespełniającą wymogów z art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.

W związku z zażaleniem pozwanego Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie do Sądu

Najwyższego przysługuje – z pewnymi wyjątkami – także na postanowienie sądu drugiej

instancji kończące postępowanie w sprawie (art. 3941 § 2 k.p.c.) Oceny dopuszczalności

zażalenia na postanowienie kończące postępowanie w sprawie należy dokonać po

uprzednim rozstrzygnięciu kwestii dopuszczalności skargi kasacyjnej. Począwszy od

dnia 6 lutego 2005 r. tj. od wejścia w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego... (-) (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) kwestia

ta uregulowana została w art. 3981 i 3982 k.p.c. Wcześniej obowiązywały przepisy art.

392 i 3921 k.p.c. w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej wyżej wymienioną ustawą.

W zakresie w jakim ustawodawca posłuży się wartością przedmiotu zaskarżenia

jako kryterium dopuszczalności skargi kasacyjnej, obowiązujący stan prawny wykazuje

istotne różnice w porównaniu do stanu poprzedniego. W sprawach gospodarczych

kwota, poniżej której skarga kasacyjna nie jest dopuszczalna, wynosi obecnie 75.000,–

złotych, natomiast pod rządami art. 392 i 3921 k.p.c. w poprzednim brzmieniu wynosiła

20.000,- złotych. Uwzględniając, że w rozpoznawanej sprawie gospodarczej wartością

przedmiotu zaskarżenia w apelacji była kwota 54.000,- złotych, a Sąd Apelacyjny

orzekał w dniu 19 maja 2005 r. należało uznać, iż zażalenie do Sądu Najwyższego na

postanowienie o odrzuceniu apelacji nie przysługiwało. Sąd Apelacyjny wydał to

postanowienie w sprawie, w której ewentualny wyrok nie podlegałby zaskarżeniu skargą

kasacyjną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, która nie mogłaby przekroczyć

kwoty 54.000,- złotych, podczas gdy do zaskarżenia wymagana byłaby w tym zakresie

kwota co najmniej 75.000,- złotych. Z uwagi na datę orzekania przez Sąd Apelacyjny w

sprawie tej nie znajdował zastosowania art. 3 in fine ustawy zmieniającej z dnia 22

grudnia 2004 r., wyrażający zasadę stosowania przepisów dotychczasowych. Można

dodać, że wymieniony przepis nie miałby zastosowania w niniejszej sprawie bez

względu na datę orzekania przez Sąd Apelacyjny ponieważ sama apelacja została

wniesiona także po dniu 6 lutego 2005 r. Ta data zaś – w świetle art. 3 w zw. z art. 6

powołanej wyżej ustawy zmieniającej miała przesądzające znaczenie dla oceny

dopuszczalności kasacji według kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia 20.000,złotych lub 75.000,- złotych. W konsekwencji, skoro niedopuszczalna byłaby kasacja od

wyroku Sądu Apelacyjnego w sprawie, w której zapadło zaskarżone postanowienie, to

nie przysługuje także zażalenie na to postanowienie. W czasie orzekania przez Sąd

Apelacyjny sprawa pomiędzy stronami nie była już „kasacyjna”. Reasumując – na

postanowienie sądu odwoławczego o odrzucenie apelacji, wydane po dniu 5 lutego

2005 r. w sprawie gospodarczej, w której wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa

niż 75.000,- zł, zażalenie nie przysługuje.

Z przedstawionych względów zażalenie pozwanego podlegało odrzuceniu (art.

373 w zw. z art. 397 § 2 i art. 39821, oraz art. 3941 § 3 k.p.c.). O kosztach orzeczono na

podstawie art. 98 § 1 i 108 § 2 k.p.c.