V CZ 112/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 112/10

.

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa M. N. i S. Spółki Jawnej w G.

przeciwko G. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 marca 2011 r.,

zażalenia strony powodowej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu

Okręgowego Sądu Gospodarczego w G.

z dnia 10 września 2010 r.,

uchyla

orzeczenie

o

kosztach

procesu

zamieszczone

w punktach pierwszym i trzecim wyroku i sprawę w tym zakresie

przekazuje

Sądowi

rozpoznania

i

zażaleniowego.

Okręgowemu

orzeczenia

o

w

G. kosztach

do

ponownego

postępowania

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 września 2010 r. Sąd Okręgowy w G. – w następstwie

apelacji powódki – zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 18

maja 2010 r. i zasądził na jej rzecz od pozwanego kwotę 7871,50 zł z odsetkami

oraz odsetki od kwot 2025,20 zł i 3977,20 zł za wskazane okresy, a także kwotę

165 zł tytułem kosztów procesu. W pozostałej części apelację oddalił, zasądzając

na rzecz powódki od pozwanego kwotę 958 zł tytułem

kosztów postępowania

apelacyjnego.

Powódka w zażaleniu zakwestionowała orzeczenie o kosztach procesu

zamieszczone w punkcie pierwszym i trzecim wyroku zarzucając, że wysokość tych

kosztów została wyraźnie zaniżona. Zdaniem skarżącej, przegrała ona nieznacznie

proces w stosunku do pierwotnego żądania (tylko co do kwoty 248 zł), ponieważ

reszta dochodzonej kwoty została bądź zasądzona, bądź uiszczona przez dłużnika

w toku procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Orzekając o kosztach procesu Sąd Okręgowy powołał się na art. 100 k.p.c,

będący właściwą podstawą prawną rozstrzygnięcia przy częściowym uwzględnieniu

powództwa. Przepis ten stwarza jednak różne możliwości dla sądu, aczkolwiek

podstawowe znaczenie ma relacja między żądaniem pozwu a wynikiem sporu.

Konieczne staje się w związku z tym określenie, w jakim stopniu (procencie,

ułamku) strona powodowa wygrała

i przegrała proces oraz w jakiej wysokości

każda ze stron poniosła koszty (por. art. 98 § 1 k.p.c.). Bez tych ustaleń nie da się

prawidłowo rozliczyć koszty i w konsekwencji nie istnieje możliwość kontroli

instancyjnej takiego orzeczenia. Szczególnie w sytuacji, w

której istnieje wyraźna

kontrowersja co do zakresu wygrania sporu przez powódkę. Skoro Sąd Okręgowy

nie przedstawił takich ustaleń w nawiązaniu do treści art. 100 k.p.c., należało

uwzględnić zażalenie (art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 108

§ 2 k.p.c.).