V CZ 110/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 110/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi L. B.

o wznowienie postępowania

w sprawie z wniosku E. B. i innych, przy uczestnictwie J. K. i innych,

o stwierdzenie zasiedzenia służebności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 marca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy L. B. na postanowienie Sądu Okręgowego

w B.

z dnia 8 lipca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił kolejną

skargę

wnioskodawcy

L.

B. o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 26 stycznia 2001 r. wydanym w

postępowaniu odwoławczym w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia służebności.

Przyczyną odrzucenia skargi było stwierdzenie przez Sąd Okręgowy, że nie została

ona oparta na ustawowej podstawie, ponieważ wskazana przez skarżącego

przyczyna wznowienia – bezzasadne oddalanie jego wniosków dowodowych w

prawomocnie

zakończonym

postępowaniu

-

uzupełniona

wnioskiem

o

przeprowadzenie tych dowodów, nie odpowiada żadnej z podstaw, na których

można oprzeć skargę o wznowienie postępowania. Skoro bowiem wnioski

dowodowe

były

przez

wnioskodawcę

zgłaszane

w

toku

prawomocnie

zakończonego postępowania o stwierdzenie zasiedzenia służebności, to nie

stanowią dowodów nowych, wcześniej nieznanych w sprawie.

Dodatkowo Sąd Okręgowy zauważył, że art. 408 k.p.c. wyłącza możliwość

żądania wznowienia postępowania po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się

wyroku, z wyjątkiem wypadku, kiedy strona była pozbawiona możności działania

lub nie była należycie reprezentowana.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę

i wznowienie postępowania w sprawie, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Podniósł,

że

podstawę

wznowienia

stanowi

nieważność

postępowania

spowodowana brakiem należytej reprezentacji oraz ujawnione, wcześniej mu

nieznane dowody.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie wnioskodawcy nie przystaje do treści złożonej przez niego

skargi. Skarżący powoływał się w niej na nieprawidłowo przeprowadzone

postępowanie dowodowe, nie podnosił natomiast żadnych zarzutów dotyczących

niewłaściwej reprezentacji czy też wykrycia nowych środków dowodowych.

Wprawdzie

w

toku

postępowania

zainicjowanego

skargą

o

wznowienie

postępowania możliwe jest wskazanie nowych podstaw tej skargi, jednak zawarte

w art. 3941 § 3 k.p.c. odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 39821 k.p.c.,

uzasadnia stosowne uwzględnienie w toku postępowania zażaleniowego zakazu

rozszerzenia żądania pozwu lub wystąpienia z nowymi żądaniami (art. 383 k.p.c.).

Wiążący

charakter

wskazanej

przez

skarżącego

podstawy

wznowienia,

wyznaczający zakres rozpoznania sprawy (art. 412 § 1 k.p.c.) upodabnia tę

podstawę do żądania pozwu. Odpowiednie zastosowanie art. 383 k.p.c. wyłącza

możliwość zgłoszenia nowej podstawy wznowienia w zażaleniu na postanowienie

o odrzuceniu skargi.

Na marginesie należy zauważyć, ze skarga oparta na podstawach

wskazanych w zażaleniu była przedmiotem oceny we wcześniejszym postępowaniu

i została prawomocnie odrzucona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

18 marca 2010 r., V CZ 11/10, nie publ.).

Z tych przyczyn argumentacja skarżącego, nawiązująca do nowych

podstaw nie może odnieść skutku. Podstawa wskazana pierwotnie słusznie

natomiast została przez Sąd Okręgowy zakwalifikowana jako nieprzewidziana

w ustawie, co – wobec taksatywnie wymienionych w przepisach dopuszczalnych

podstaw wznowienia – uzasadniało odrzucenie skargi.

Podstawę oddalenia zażalenia stanowi art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art.

39814 k.p.c.