V CZ 11/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 11/08

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi J. S.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r.,

sygn. akt I ACa (…)

w sprawie z powództwa J. S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście w R.

o wydanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2008 r.,

zażalenia J. S. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 20 listopada 2007 r., sygn.

akt V ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20.11.2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powoda o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia

25.01.2006 r. U podstaw odrzucenia legło stwierdzenie, że nie została ona oparta na

ustawowej podstawie.

Powód wniósł zażalenie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powód w marcu 2005 r. wystąpił z żądaniem windykacyjnym przeciwko Skarbowi

Państwa – Staroście Powiatu R. domagając się wydania nieruchomości oznaczonych

jako działka nr (…) i (…). W uzasadnieniu pozwu stwierdzono, że wskazane działki

zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa bez podstawy prawnej, w związku z czym

powód wszczął postępowanie administracyjne w celu stwierdzenia nieważności decyzji

Wojewody X. z dnia 4.04.1994 r. Jednocześnie powód wskazał, że działki nr (…) i (…)

zostały przekazane Parafii Rzymsko-Katolickiej w B., zaś pozostałe przekazano do

zasobów Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie Agencji Nieruchomości

Rolnych). Powództwo to oddalono wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 29.06.2005

r., zaś apelację powoda oddalił Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 25.01.2006 r. U

podstaw tego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że z jednej strony podwód nie wykazał

tytułu własności do spornych działek, z drugiej zaś pozwany Skarb Państwa - Starosta

Powiatu R. nie włada tymi nieruchomościami.

Wnosząc skargę o wznowienie postępowania powód przedstawił decyzję Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4.09.1994 r. w odniesieniu do działek nr (…), (…) i (…).

Odrzucając skargę Sąd Apelacyjny uznał, że wskazana podstawa, czyli wydanie

decyzji stwierdzającej nieważność wcześniejszej decyzji o przejęciu własności

nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, nie spełnia wymogu z art. 403 § 2 k.p.c.

Zgodnie bowiem z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania w razie

późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które

mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu. Podniesiono, że w przepisie tym chodzi tylko o takie fakty i

dowody, które istniały w trakcie zakończonego postępowania, ale istniały poza tym

postępowaniem, nie były więc objęte materiałem sprawy. Tymczasem decyzja Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaistniała w dniu 5.06.2007 r., czyli po prawomocnym

zakończeniu postępowania. Takiej wykładni art. 403 § 2 k.p.c. nie można podważyć,

jako ukształtowanej ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego. Już z tego

względu zażalenie podlega oddaleniu.

Na marginesie należy zauważyć, że skoro powód w chwili wytoczenia powództwa

nie dysponował jeszcze tytułem, który pozwoliłby domagać się windykacji (dopiero

bowiem

wszczął

postępowanie

administracyjne),

to

wniesienie

powództwa

windykacyjnego było przedwczesne. Należy też zauważyć, że skargę windykacyjną

należy skierować wobec osoby, która nieruchomością faktycznie włada (art. 222 § 1

k.c.). Jest poza sporem, że działką nr (…) włada Parafia Rzymsko-Katolicka w B., zaś

działkami nr (…) i (…) Agencja Nieruchomości Rolnych, a nie pozwany Skarb Państwa –

Starosta Powiatu R. Odnośnie działek nr (…) i (…) nastąpiło zresztą wydanie ich

powodowi, co sam przyznał. W konsekwencji nie można przyjąć, aby decyzja Ministra

Rolnictwa miała wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie powództwa windykacyjnego

skierowanego

wobec

podmiotu,

który

nie

władał

ani

nie

włada

spornymi

nieruchomościami.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c., należało

orzec jak w sentencji.