V CZ 109/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 109/06

POSTANOWIENIE

Dnia 4 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa Szpitala Wojskowego z Przychodnią - Samodzielnego

Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w O.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia Oddziałowi Wojewódzkiemu w O.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 stycznia 2007 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 31 sierpnia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2006 r. odrzucił

skargę powoda o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym

wyrokiem oddalającym powództwo, stwierdzając, że wskazana przez skarżącego

uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2006 r. oraz

wcześniejszy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2002 r. (znany i

powoływany w postępowaniu, którego skarga o wznowienie dotyczy), nie mogą –

w świetle art. 403 § 2 k.p.c. – stanowić podstawy skargi o wznowienie

postępowania.

Rozpoznając zażalenie, zawierające wniosek o uchylenie zaskarżonego

postanowienia, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie stanowi polemikę z trafną argumentacją Sądu Apelacyjnego,

który prawidłowo wywiódł, że poglądy wyrażone w doktrynie lub judykatach Sądu

Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, nie mogą stanowić podstawy skargi

o wznowienie postępowania. Niezależnie od tego podkreślić należy, że powołany

przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego znany był stronom i Sądom

rozpoznającym sprawę zakończoną prawomocnym wyrokiem. Z kolei stanowisko

wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2006 r. nie stanowi

powszechnie obowiązującej wykładni prawa. Twierdzenie strony skarżącej, że

gdyby sprawa rozstrzygana była po jej wydaniu, to wynik sprawy byłby inny, nie

znajduje żadnego uzasadnienia. Uchwały Sądu Najwyższego wiążą sądy niższej

instancji jedynie w danej sprawie. W innych sprawach, choćby podobnych czy zgoła

identycznych, są tylko pomocne przy rozstrzyganiu i powoływane jedynie ze

względu na poziom prezentowanej w nich argumentacji. Wskazanie przez stronę,

że przepisy przyjęte za podstawę prawomocnego wyroku zostały następnie inaczej

zinterpretowane w uchwale Sądu Najwyższego nie uzasadnia wznowienia

postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. (postanowienie SN z dnia

17 listopada 1998 r., II UKN 402/98, OSNP 1999, nr 24, poz.8). Poglądy prawne

Sądu Najwyższego nie są zatem okolicznościami faktycznymi ani środkami

dowodowymi, o których mowa w art. 403 § 2 k.p.c.

Z wyżej wskazanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

db