V CZ 106/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 106/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku O. K.

przy uczestnictwie Gminy W.

o stwierdzenie zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 marca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 6 sierpnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił

skargę kasacyjną wnioskodawcy na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c., albowiem

wnoszący skargę nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku formalnego skargi.

W

zażaleniu

na

to

postanowienie

wskazano,

że

nie

doręczono

pełnomocnikowi wnioskodawcy wezwania do usunięcia braków formalnych skargi

kasacyjnej, a znajdujący się w aktach sprawy dowód doręczenia podpisała Z. O.,

która nigdy nie była i do obecnej chwili nie jest pracownicą kancelarii adwokackiej

pełnomocnika wnioskodawcy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wbrew twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zażalenia, wezwanie,

skierowane dnia 26 czerwca 2010 r. do pełnomocnika procesowego wnioskodawcy,

zostało doręczone dnia 19 lipca 2010 r. (k. 116 akt ) w trybie przewidzianym w art.

139 § 1 k.p.c. oraz w § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych

przez pocztę w sądowym w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 99, poz. 697

ze zm.). Wymienione rozporządzenie, z mocy art. 5 ustawy z dnia 17 grudnia

2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 7, poz. 45) obowiązywało w dacie doręczenia

przedmiotowego pisma sądowego. Opisany w zażaleniu sposób doręczenia pisma

sądowego, potwierdzony przez Z. O., obejmuje inne pismo sądowe a mianowicie

odpis orzeczenia Sądu drugiej instancji z dnia 26 stycznia 2010 r. (k. 103a akt),

przy czym należy podkreślić, iż wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną w

ustawowym terminie, liczonym od tego doręczenia.

Z tych względów uzasadnione było odrzucenie przez Sąd drugiej instancji

skargi kasacyjnej wnioskodawcy, której braków nie usunięto w terminie,

a skierowane przeciwko temu orzeczeniu zażalenie podlega oddaleniu na

podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.