V CZ 103/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 103/06

POSTANOWIENIE

Dnia 19 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi K. W. i W. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 października 2005 r.,

w sprawie z powództwa K. W. i W. W.

przeciwko Z. D. i K. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 grudnia 2006 r.,

zażalenia skarżących K. W. i W. W.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 lipca 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2006 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił wniesioną przez K. i W. W. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia uznając, że skarżący wadliwie wykonali zarządzenie

zmierzające do usunięcia braków formalnych skargi.

W zażaleniu skarżący wnosili o jego uchylenie w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

K. W. i W. W., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli w

dniu 9 sierpnia 2006 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 27 października 2005 r., w sprawie […]

824/05. W komparycji pisma oznaczone zostały obie strony, tj. zarówno powodowie

oraz pozwani Z. D. i K. D., jednakże w przypadku pozwanych nie wskazano

adresów

zamieszkania.

Jakkolwiek

Sąd

Apelacyjny

dysponował

danymi

adresowymi pozwanych, bowiem do wniesionej skargi kasacyjnej załączone zostały

dowody nadania skargi pozwanym (k. 14), to wezwanie skarżących do usunięcia

braku formalnego pisma należy uznać za prawidłowe.

W wykonaniu zarządzenia wzywającego skarżących do usunięcia braków

formalnych, w tym do wskazania adresów zamieszkania stron, złożone zostało

pismo procesowe, zawierające żądane dane. Zdaniem Sądu Apelacyjnego pismo to

nie spełnia wymagań art. 128 k.p.c., bowiem złożone zostało bez odpisów.

Sąd odrzucił skargę stwierdzając, że w dalszym ciągu dotknięta jest ona wadami

uniemożliwiającymi nadanie jej biegu.

Zażalenie jest zasadne. Należy podzielić pogląd, że określony w art. 128

k.p.c. obowiązek dołączania odpisów pism i ich załączników dotyczy tych pism,

co do których przewidziany jest obowiązek doręczenia ich uczestniczącym

w sprawie podmiotom. Ratio legis tego przepisu polega na umożliwieniu osobom

biorącym udział sprawie zaznajomienia się z materiałem procesowym oraz

przygotowanie się do udziału w postępowaniu. Natomiast do innych pism przepis

ten nie znajduje zastosowania. Wnoszone do sądu pisma należy zatem podzielić

na pisma procesowe mające znaczenie dla innych niż strona wnosząca osób

uczestniczących w postępowaniu (np. pozew, odpowiedź na pozew, środki

zaskarżenia, wnioski dowodowe, wnioski o odroczenie rozprawy) oraz na pisma,

które takiego znaczenia nie mają lub dotyczą tylko niektórych uczestników

postępowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1980 r.,

II CR443/79, OSNC 1980/10/186, postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia

1980 r., IV CZ 23/80. OSNC 1980/11/216, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

27 października 2005 r., III CZP 65/05, OSNC 2006/3/50).

Pismem z dnia 17 lipca 2006 r. powodowie wskazali adresy zamieszkania

stron (k. 21). Należy uznać, że pismo to ma znaczenie wyłącznie dla sądu, bowiem

umożliwia mu prawidłowe dokonywanie doręczeń w toku postępowania. Nie

podlega ono doręczeniu pozostałym podmiotom. Nie jest bowiem od niego

uzależnione podjęcie obrony przez innych uczestników postępowania, nie dotyczy

ono gromadzenia materiału procesowego, ani nie wpływa na tok postępowania.

Pismo to jest składane wyłącznie w interesie wnoszącego, zaś jego treść nie

wpływa na sytuację procesową innych podmiotów występujących w sprawie.

Złożenie takiego pisma bez odpisów nie uniemożliwia doręczenia osobom

uprawnionym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, która jest właściwym pismem w sprawie. Wobec powyższego nie ma

podstaw by uznać, że nie jest możliwe nadanie sprawie biegu.

Z podanych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.