V CZ 10/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 10/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku M.B.

przy uczestnictwie J.B.

o podział majątku dorobkowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 marca 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił

skargę kasacyjną wnioskodawczyni M.B. od postanowienia tego Sądu z dnia 21

września 2006 r. zapadłego w sprawie o podział majątku wspólnego. Jako

przyczynę odrzucenia Sąd wskazał zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia,

którą sama skarżąca określiła na 74.511,50 zł.

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni podniosła, że analiza

skargi kasacyjnej powinna prowadzić do wniosku, iż skargą objęto całość

rozstrzygnięć dotyczących majątku wspólnego, którego wartość sąd ustalił na

214.125 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5191 § 2 k.p.c. w sprawach o podział majątku wspólnego po

ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami skarga kasacyjna przysługuje,

jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest wyższa niż 150.000 zł. Wartości

przedmiotu zaskarżenia nie można utożsamiać z wartością majątku podlegającego

podziałowi. W konkretnych sprawach taka tożsamość może występować, ale nie

dotyczy to sprawy rozpoznawanej. Skarżąca, kwestionując pewien fragment

rozstrzygnięcia Sądu, określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na 74.511,50 zł.

Sąd drugiej instancji, badając formalne przesłanki dopuszczalności skargi

kasacyjnej, nie jest obowiązany poddawać analizie treść zarzutów i na ich

podstawie ustalać wartość przedmiotu zaskarżenia, dokonując ewentualnej

weryfikacji wartości podanej przez wnoszącego środek zaskarżenia. Innego

poglądu nie uzasadnia powołane w zażaleniu postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, gdyż z treści uzasadnienia tego orzeczenia

wynika jedynie, że o dopuszczalności kasacji (obecnie skargi kasacyjnej) decyduje

wartość rzeczy, praw lub roszczeń, rozstrzygnięcie, co do których jest

kwestionowane przez skarżącego. W żadnym razie nie wynika z niego obowiązek

sądu ustalania, na podstawie treści skargi, wartości przedmiotu zaskarżenia.

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu jako nie znajdujące

uzasadnionych podstaw (art. 3941 § 2 w związku z art. 397 i 385 k.p.c.).