V CZ 1/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 1/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Marta Romańska

w sprawie ze skargi J. H. i D. S.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 31 stycznia 2008 r., w sprawie z powództwa J. D. i P. D.

przeciwko J. H., D. S. oraz A.R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 maja 2013 r.,

zażalenia J. H. i D. S.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 listopada 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

pozwanych J. H. i D. S. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa J. D. i

P. D. o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia

31 stycznia 2008 r. Wyrokiem tym Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanych od

wyroku Sądu Okręgowego, mocą którego zasądzono od nich, na podstawie art. 299

k.s.h., jako członków zarządu Przedsiębiorstwa Techniczno-Handlowego „S.” sp. z

o.o., łącznie 212.059,52 zł z ustawowymi odsetkami. W skardze o wznowienie

postępowania pozwani, wskazując na podstawę z art. 403 § 2 k.p.c., powołali się

na prawomocny wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w G. z dnia 14 maja 2012 r.,

ustalający, że od dnia 6 września 1996 r. nie byli członkami zarządu Spółki „S.”,

wobec wygaśnięcia mandatów członka zarządu. Sąd Apelacyjny ocenił, że

powołana okoliczności wraz z dowodem w postaci odpisu wyroku, nie stanowią

ustawowej podstawy wznowienia.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie

późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych,

które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła

skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W postępowaniu, którego dotyczy skarga skarżący mogli powoływać

wszelkie fakty i dowody świadczące o tym, nie ponoszą - na podstawie art. 299 § 1

k.s.h. - odpowiedzialności za niezaspokojone zobowiązania Przedsiębiorstwa

Techniczno-Handlowego „S.” sp. z o.o. wobec powodów, a zatem dowodzić, że w

czasie powstania

niezaspokojonej wierzytelności powodów

nie pełnili funkcji

członków jej zarządu. Tę okoliczność zresztą podnieśli w sprzeciwie od nakazu

zapłaty wskazując, że „brak uchwały o powołaniu członka zarządu na nową

kadencję skutkuje tym, że dotychczasowy członek zarządu po wygaśnięciu jego

mandatu faktycznie członkiem zarządu nie jest” (k. 64). Sąd Apelacyjny,

rozpoznając apelację pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego rozważał zarzut

braku statusu członka zarządu, przyjął jednak, że „z protokołu posiedzenia zarządu

spółki z dnia 25 lipca 1996 r. wynika, że członkowie zarządu powołani zostali

bezterminowo, wobec czego uprawnieni i zobowiązani byli do reprezentowania

spółki aż do chwili odwołania ich z pełnionej funkcji”. W świetle powyższego

powołanie się przez skarżących na wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w G. z dnia

14 maja 2012 r. - zawierający odmienną ocenę prawną - nie może stanowić

podstawy wznowienia postępowania. Nie mogą być bowiem potraktowane jako

nowe okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy w

rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c., takie fakty i wywodzone z nich skutki prawne, które

strona mogła powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu i, które - na

dodatek - były brane pod uwagę przez sąd przy wydawaniu orzeczenia.

Nie można też nie uwzględnić, że wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w G.

został wydany po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Apelacyjnego. Nie jest to

zatem środek dowodowy, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, a z którego

strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie bowiem z art.

403 § 2 k.p.c. musiałby to być środek dowodowy istniejący już w czasie trwania

prawomocnie zakończonego postępowania, ale stronie wówczas nieznany (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., IV CZ 11/12, niepubl).

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu, na podstawie art. 3941 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39814 § 1 k.p.c.

es