V CZ 1/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 1/12

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa

przeciwko E. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 kwietnia 2012 r.,

zażalenia pozwanej na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania

zawarte w punktach II i III wyroku Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego

z dnia 28 października 2011 r.,

I. zmienia zaskarżone postanowienie zawarte w pkt. II

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 października 2011

r., w ten sposób, że nie obciąża strony pozwanej

kosztami zastępstwa procesowego za II instancję,

II. odrzuca zażalenie w pozostałej części.

Uzasadnienie

W zaskarżonym postanowieniu, zawartym w wyroku Sądu Okręgowego z

dnia 28 października 2011 r., Sąd ten orzekł o kosztach postępowania, na

podstawie art. 98 k.p.c. W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenia art. 102 k.p.c.,

którego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie było, jej zdaniem, w zupełności

uzasadnione.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie skarżąca wskazała, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia

z wypadkiem szczególnie uzasadnionym, w rozumieniu art. 102 k.p.c., czego nie

wziął pod uwagę Sąd Okręgowy. Skarżąca, pozwana w sprawie, znajduje się

w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, która wiąże się także ze złym stanem jej

zdrowia. Od 2007 r. przebywa na emeryturze, która aktualnie wynosi 1 494,64 zł.

Nie posiada żadnych innych źródeł dochodu. Udokumentowane ciężkie schorzenia

wymagają dodatkowych wydatków na leczenie. Nie bez znaczenia dla uznania

sytuacji skarżącej jako szczególnie uzasadniającej zwolnienie jej od kosztów jest

także to, że odpowiada ona za zdarzenie (bycie członkiem zarządu spółki z o.o.),

które miało miejsce kilkanaście lat temu, i które zostało różnie ocenione przez

orzekające w sprawie Sądy, co do jego wpływu na odpowiedzialność z art. 299

k.s.h. (298 k.h.). W tej sytuacji istnieją wyraźne podstawy, aby nie obciążać ją

kosztami postępowania, co przeoczył Sąd Okręgowy, dlatego jego postanowienie

należało zmienić.

Natomiast zażalenie w części, w której Sąd orzekł o obowiązku pobrania od

pozwanej na rzecz Skarbu Państwa opłaty podlega odrzuceniu. Zażalenie do Sądu

Najwyższego przysługuje tylko co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem

rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Opłaty, z których strona była zwolniona nie

są kosztami procesu, skoro zgodnie z art. 98 § 2 k.p.c., do kosztów procesu zalicza

się tylko koszty sądowe poniesione przez stronę, a nie wyłożone za nią

tymczasowo przez Skarb Państwa.

Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy, na podstawie art.

39815 k.p.c., w związku z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji

postanowienia.

jw