V CZ 1/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 1/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi B. S.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 lutego 2010 r.,

w sprawie z powództwa B. S.

przeciwko W. R.

o zapłatę i rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 marca 2011 r.,

zażalenia B. S. na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 listopada 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 5 listopada 2010 r. odrzucił skargę

powódki B. S.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., oddalającym apelację powódki od

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 października 2009 r., którym oddalono

powództwo B. S. przeciwko W. R. o zapłatę kwoty 200 000 złotych tytułem

zadośćuczynienia, kwoty 280 000 złotych tytułem odszkodowania oraz renty po

1500 złotych miesięcznie.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego powołanie przez skarżącą, jako podstawy

wznowienia faktu ujawnienia znajomości osobistej oraz zależności służbowej

między pozwaną a biegłym sądowym powołanym w sprawie, nie wypełnia

podstawy wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c., albowiem powódka miała

możliwość zapoznania się z nim w toku prawomocnie zakończonego postępowania.

Skarżąca w zażaleniu wniosła o zamianę zaskarżonego postanowienia,

zarzucając bezpodstawne przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, że nie wykazała

podstawy skargi o wznowienie postępowania; podniosła także, że sąd dokonał

subiektywnej oceny powołanych przez nią okoliczności wskazujących na podstawę

wznowienia postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy, to takie fakty i dowody, z których strona nie mogła

skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym. „Wykrycie”, o którym

mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim

postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych

stronie i dla niej niedostępnych, a nie odnosi się więc do okoliczności i dowodów

jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez

stronę (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., I Co 1/68,

OSNCP 1969, nr 2, poz. 36, z dnia 17 stycznia 2001 r., IV CKN 1515/00,

niepublikowane, z dnia 19 stycznia 2006 r., IV CZ 143/05, niepublikowane).

Oczywiście nie dotyczy również takich okoliczności, które strona mogła powołać

w prawomocnie zakończonym postępowaniu, mając ku temu obiektywnie istniejącą

możliwość (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN

807/98, z dnia 15 maja 1968 r., I CO 1/68, OSNCP 1969, Nr 2, poz. 36 i z dnia

12 lutego 2004 r., V CZ 158/03, niepublikowane).

Powołana przez skarżącą okoliczność w postaci ujawnienia po zakończeniu

postępowania okoliczności faktu znajomości osobistej oraz zależności służbowej

między pozwaną a biegłym sądowym nie stanowi nowej okoliczności w rozumieniu

art. 403 § 2 k.p.c. i nie odpowiada żadnej z określonych w Kodeksie postępowania

cywilnego podstaw wznowienia postępowania. Sąd Apelacyjny trafnie przyjął,

że podniesionej przez skarżącą okoliczności nie można zakwalifikować jako takiej,

która w prawomocnie zakończonym postępowaniu była dla strony „nieujawnialna”,

a więc a contrario stanowiła taką okoliczność, o której strona przy zachowaniu

należytej staranności mogła się dowiedzieć i ją powołać.

Poza tym zauważyć należy, że w sprawie zostały przeprowadzone dwie

opinie sądowe - opinia Colegium Medicum Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej

Uniwersytetu Jagiellońskiego, oraz biegłego sądowego. Wnioski obu tych ekspertyz

były zbieżne i Sądy meriti oceniły je jako wiarygodne. Podniesione przez skarżącą

okoliczności dotyczą tylko osoby biegłego, a nie opinii Instytutu. Sam fakt, że kiedyś

biegły z lekarzem pozwanym w sprawie o odszkodowanie w tzw. procesie

lekarskim pracowali w tych samych szpitalach i pozostawali w stosunkach

służbowych mógł być podstawą wniosku powódki o wyłączenie biegłego (art. 281

k.p.c.), lecz nie przesądzał o stronniczości biegłego (por. np. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 28 sierpnia 1973 r., I CR 374/76, OSNCP 1977, nr 10,

poz. 187). Mając na uwadze wnioski płynące z opinii Instytutu, brak było podstaw

do przyjęcia, że podniesiona okoliczność mogła mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że skarga o wznowienie

postępowania

nie

została

oparta

na

ustawowej

podstawie

wznowienia,

co przesądza o bezzasadności zażalenia.

Z tych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c., Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji.