V CSK 96/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 96/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku J. K. ‎przy uczestnictwie Z. K. ‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt III Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika postępowania kwotę 8117 (osiem tysięcy sto siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawczyni zarzuciła we wniesionej skardze kasacyjnej postanowieniu Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 września 2016 r. naruszenie art. 227, 232, 233, 241, 328 § 2, art. 382 i art. 391 k.p.c. - w różnych konfiguracjach, a wnosząc o przyjęcie złożonej skargi do rozpoznania powołała się na przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Podniosła, że w sprawie zachodzi „konieczność wskazania sądom orzekającym na obowiązek wnikliwego oraz precyzyjnego stosowania przepisów dotyczących postępowania przed sądem II instancji, w tym zwłaszcza przepisów dotyczących postępowania dowodowego, szczególnie w sytuacjach wydawania orzeczeń o charakterze reformatoryjnym”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przyjęcie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy do rozpoznania ze względu na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. jest uzależnione od wykazania przez stronę skarżącą, że treść określonych przepisów prawa nie została dostatecznie wyjaśniona w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany dotychczasowej wykładni tych przepisów.

Skarżąca nie sprostała temu wymaganiu. Przedstawione przez nią w skardze wątpliwości są ściśle zawiązane z okolicznościami rozpoznawanej sprawy. Zmierzają w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy, a zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Uszło też uwagi skarżącej, że podniesione przez nią kwestie dotyczące postępowania przed sądem drugiej instancji były już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., IV CSK 159/11 i 27 kwietnia 2017 r., IV CZ 10/17).

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7, § 4 pkt 8 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). aj