V CSK 661/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 661/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa M. P.‎przeciwko D. M.‎o ochronę dóbr osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach‎z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I ACa 109/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 maja 2014 r., w którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego z dnia 14 listopada 2013 r. i oddalono powództwo powoda o ochronę dóbr osobistych.W skardze kasacyjnej powoda podnoszono zarzuty naruszenia art. 23, 24 k.c. i art. 5 k.c. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie występują dwa istotne zagadnienia prawne.

Pierwsze z nich to kwestia „zależności i ewentualnej konkurencyjności norm wynikających z art. 23 i 24 k.c. (…) z normą art. 5 k.c.”. Drugie zagadnienie dotyczy „tzw. obrony interesu społecznego jako przesłanki wyłączającej bezprawność naruszenia dobra osobistego”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej – bardzo lapidarną – motywację prawną wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie o naruszenie dóbr osobistych nie występują – wbrew stanowisku strony skarżącej – istotne zagadnienia prawne, przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie istnieje problem „konkurencyjności” norm art. 23 i 24 k.c., ponieważ regulują one odrębne materie prawne, natomiast istotnie ochrona dóbr osobistych może być wyłączona z powołaniem się przez pozwanego, naruszającego dobra osobiste uprawnionego, na nadużycie prawne przez pokrzywdzonego w określonej sytuacji faktycznej (art. 5 k.c.).

Z takim wyraźnym zastrzeżeniem Sąd Apelacyjny rozważał zastosowanie art. 5 k.c. właśnie z uwzględnieniem ustalonego stanu faktycznego (s. 10-12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wyłączenie bezprawności działania osoby naruszającej dobra osobiste innego podmiotu (usunięcie domniemania bezprawności działania przewidzianego w art. 24 k.c.) w wyniku działania w obronie uzasadnionego interesu społecznego jest już utrwalonym od dawna stanowiskiem judykatury Sądu Najwyższego. Nie powstało zatem kolejne, istotne zagadnienie prawne prezentowane w skardze.

Skarżący nie wskazuje takich nowych elementów pojawiających się w tej sferze ujęcia ochrony interesu społecznego.Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi powoda do rozpoznania. l.n