V CSK 608/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 608/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa A. W.‎przeciwko K. W.‎o ochronę dóbr osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwana wniosła skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania podniosła oczywistą zasadność skargi oraz potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości.

Skarga nie jest oczywiście uzasadniona - w skardze pozwana wyłącznie polemizuje ze stanowiskiem Sądu II instancji, natomiast nie dowodzi, że w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożył on lub zastosował prawo. Nie dowodzi też tego lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia - choć, co typowe w przypadku orzeczeń sądowych, można z nim polemizować, to sąd działa zgodnie z zasadami sztuki prawniczej. Niejasno też wykazano potrzebę wykładni przepisów prawa. Skarżącej, jak się wydaje, chodzi o potrzebę wykładni art. 24 k.c. w związku z art. 212, 213 i 216 k.k., tyle że powołane przepisy regulują całkiem odmienne mechanizmy ochrony dóbr, działając według własnych zasad, a co więcej - w ramach odmiennych typów odpowiedzialności: cywilnej i karnej.

Nie ma zatem ani potrzeby, ani możliwości uzgodnienia ich ze sobą. To, że zgodnie z art. 213 k.k. naruszenie art. 212 k.k. niepublicznie nie powoduje karalności, nie ma zupełnie znaczenia dla reżimu odpowiedzialności cywilnej w związku z naruszeniem dóbr osobistych. Uwzględniając zaś, że w postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi w tej sprawie przez Sąd II instancji ustaleniami faktycznymi, w których wynika, że nie doszło do przemocy w rodzinie uzasadniającej wszczęcie procedury „niebieskiej karty”, stwierdzić trzeba, że działanie pozwanej było bezprawne.

Choć bowiem korzystała ona ze środka prawem dopuszczalnego - wszczęcia uregulowanej prawnie procedury „niebieskiej karty”, to czyniła to w sposób bezprawny, w okolicznościach, gdy nie było ku temu podstaw i w celu nie ochrony własnej, lecz zaszkodzenia powodowi. Co więcej, jak już wyjaśnił Sąd Najwyższy w sprawie IV CSK 587/10, zawiadomienie o popełnieniu czynu karalnego mimo świadomości nieprawdziwości zarzutu może zostać uznane za akt naruszający dobra osobiste. Nie ma zatem na tle tej sprawy potrzeby wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw [l.n]