V CSK 572/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 572/07

POSTANOWIENIE

Dnia 28 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z wniosku S. M.

przy uczestnictwie I. C., J. C. i A. M.

o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 21 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI Ca

(…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2007 r. Sąd Okręgowy w C. oddalił apelację

wnioskodawcy.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego –

art. 153 k.c. i art. 3 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności

gospodarstw rolnych, naruszenie przepisów postępowania – art. 278 § 1 k.p.c. i wnosił

o uchylenie postanowień Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to związane jest z

instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398 9 k.p.c., a jego spełnienie polega na

wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi nieważność

postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W uzasadnieniu

wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na

zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania (por. uzasadnienie uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej,

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17

grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z

dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r., II

CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Obowiązek ten nie został spełniony. Skarżący wnosił o „przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, albowiem prawidłowe zastosowanie art. 153 k.c. i

prawidłowe zastosowanie art. 3 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu

własności gospodarstw rolnych i jego wykładnia pozwoli w sposób jednoznaczny

ustalić jaka granica między spornymi nieruchomościami jest stanem prawnym obu

nieruchomości”. Podnosił też, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

którego rozstrzygnięcie pozwoli na wyeliminowanie rozbieżności i wątpliwości w

orzecznictwie sądowym.

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 393 § 1 pkt 1

k.p.c. przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze względu

na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu tego

zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego

jest ono istotne, albo określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu

Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne

wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów

(por. np. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11

i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Pogląd ten

pozostaje aktualny po wejściu w życie przepisów o skardze kasacyjnej.

Natomiast odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi

poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia

wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie

publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3

k.p.c.).