V CSK 552/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 552/17 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa P. Sp. z o.o. w K.‎przeciwko P. Sp. z o.o. w Ś.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego we W.‎z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I ACa …/17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną powódki P. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 28 marca 2017 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.Powołanie się na przesłankę uregulowaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in.: postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).Skarżąca zasadność tej przesłanki upatruje w naruszeniu art. 554 k.c., art. 6 k.c. oraz art. 552 k.c. Niemniej jednak argumentacja sformułowana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie przemawia za rażącym naruszeniem prawa skutkującym oczywistym uzasadnieniem skargi.

W szczególności brak jest argumentów skutecznie podważających stanowisko Sądu Apelacyjnego, wedle którego odpowiedzialnością pozwanej nie są objęte zobowiązania powstałe w wyniku funkcjonowania stacji paliw należącej do S. sp. z o.o. z siedzibą w P., a zlokalizowanej w G., natomiast obowiązek zapłaty, którego spełnienia żąda powódka od pozwanej powstał właśnie w związku z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa w G., a nie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w Ś. Należy przy tym przypomnieć, że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.kc aj