V CSK 551/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 551/07

POSTANOWIENIE

Dnia 13 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa A. P.

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie X.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 marca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 30 lipca 2007 r., sygn. akt I ACz (…),

odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa

(Wojewoda X.) kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł z tytułu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na

postanowienie Sądu Okręgowego w W.

W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania –

art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. i wnosiła o uchylenie postanowień Sądów obu instancji i

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania ewentualnie o

uchylenie postanowień Sądów obu instancji i przyjęcie powództwa w całości do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to związane jest z

instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego spełnienie polega na

wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi nieważność postępowania lub, że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku należy

przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie

powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por.

uzasadnienie uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP

72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17

października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia 30 maja 2001 r., III

CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,

nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Obowiązek ten nie został spełniony. Skarżąca ograniczyła się jedynie do

przedstawienia pytania, czy w sąd powszechny jest właściwy dla ustalenia składu

majątku pozostawionego poza granicami Państwa Polskiego w związku z przymusową

ewakuacją ludności polskiej w latach 1944-45. Nie wskazała natomiast przepisów, z

których zastosowaniem wiąże się przedstawione pytanie, a uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się głównie do streszczenia opisu

przebiegu postępowania i czynności podejmowany w sprawie przez skarżącą.

Tymczasem, jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 393 §

1 pkt 1 k.p.c. przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne występuje w

sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy wymagają wykładni

Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne

wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów

(por. np. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i

z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Pogląd ten

pozostaje aktualny po wejściu w życie przepisów o skardze kasacyjnej. Natomiast

odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga

wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie

doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w

orzecznictwie

sądów,

które

należy

przytoczyć

(por. np.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1

w zw. z art. 391 § 1 i art. 39820 k.p.c.