Legislator Case Law & Legislation
V CSK 518/07 AI generated

V CSK 518/07 · Sąd Najwyższy

Case Number V CSK 518/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 lutego 2007 r., którym utrzymano w mocy W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie przepisów art. 321 § 1 w zw.

Legislator headnote

AI generated

art. 496 k.p.c, art. 187 k.p.c, art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c; V CSK 518/07 · Sąd Najwyższy: wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 lutego 2007 r., którym utrzymano w mocy W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie przepisów art. 321 § 1 w zw.

Keywords

AI generated
art. 496 k.p.c art. 187 k.p.c art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 496 k.p.c
z art. 496 k.p.c. i art. 495 § 3 w zw. z art. 187 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi
art. 187 k.p.c
z art. 496 k.p.c. i art. 495 § 3 w zw. z art. 187 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Tak samo ocenić należy z punku widzenia art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., nie

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 518/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa R. P.

przeciwko P. G.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lipca

2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego P. G. od

wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 lutego 2007 r., którym utrzymano w mocy

wydany przeciwko pozwanemu nakaz zapłaty.

W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie przepisów art. 321 § 1 w zw.

z art. 496 k.p.c. i art. 495 § 3 w zw. z art. 187 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania oparty został na przesłankach z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Skarżący wskazał, że na tle ustalonego stanu faktycznego pojawiają się w sprawie

istotne zagadnienia prawne, które w ocenie pozwanego (błędnie określonego tu jako

powód) wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy. Powołał się również na

oczywista zasadność skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 ustanawia wymóg zawarcia w skardze kasacyjnej

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia. Wymóg ten stanowi

element konstrukcyjny skargi, którego niedochowanie powoduje, że skarga dotknięta

jest brakiem nieusuwalnym i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine.

Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinno polegać na

sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu wątpliwości związanych z rozumieniem lub

stosowaniem

przepisów

prawnych

niezbędnych

do

rozstrzygnięcia

sprawy

i

przytoczeniu argumentacji jurydycznej uzasadniającej ich powstanie. Wypełnienie tego

obowiązku, nałożonego na osoby uprawnione do sporządzenia kasacji, którymi są

profesjonalni pełnomocnicy procesowi lub podmioty o kwalifikacjach wskazanych w

ustawie, nie może być zastąpione przez odwołanie się do podstaw skargi i ich

uzasadnienia (postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1,

poz.11).

Powołanie się przez skarżącego na występujące w sprawie istotne zagadnienia

prawne nie wypełnia wymagania przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie

skargi do rozpoznania, już dlatego, że zagadnienia te nie zostały sformułowane.

Uzasadniający wniosek w tej części wywód zawiera krytykę postępowania sądów

orzekających w zakresie, którego dotyczą powołane w podstawie skargi zarzuty.

Tak samo ocenić należy z punku widzenia art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., nie

zawierający uzasadnienia wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na

przesłankę jej oczywistej zasadności.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).