V CSK 514/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 514/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa K. M.

przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz powoda 3600 (trzy

tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r.

pozwany (…) Zakład Ubezpieczeń Spółka Akcyjna w W. oparł na podstawie naruszenia

prawa materialnego, a to:

1)

art. 805 § 2 pkt 1 k.c. poprzez przyjęcie, że powodowi należy się odszkodowanie,

bowiem zaszedł wypadek przewidziany w umowie, polegający na kradzieży

samochodu w wyniku rozboju na jego osobie, co stanowi naruszenie § 6 pkt 3

wydanych przez pozwanego o.w.u. autocasco;

2)

art. 84 § 1 i 2 k.c. poprzez przyjęcie, że nabycia przedmiotu ubezpieczenia ze

środków pochodzących z niewyjaśnionych źródeł w zasadzie nie może być

rozważane w aspekcie błędu, o jakim mowa w tym przepisie;

3)

art. 88 § 2 k.c. poprzez uznanie, że pozwany uchybił rocznemu terminowi do

uchylenia się od skutków złożonego oświadczenia woli, skoro w zażaleniach

składanych w toku postępowania karnego pozwany podnosił fakt niewyjaśnienia

źródeł środków, z których został nabyty skradziony samochód.

Jako okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania (art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), skarżący wywiódł dwa istotne zagadnienia prawne,

sprowadzające

się

do

potrzeby

rozstrzygnięcia,

czy

środki

pochodzące

z niewyjaśnionych źródeł, za które nabyto samochód, następnie skradziony w wyniku

rozboju, stanowią składnik czynności prawnej i czy mogą stanowić podstawę do

uchylenia się na podstawie art. 84 k.c. od skutków złożonego oświadczenia woli,

polegającego na zawarciu przez powoda z pozwanym umowy ubezpieczenia autocasco,

przy ustalonej okoliczności, że pieniądze na zakup pojazdu pochodziły z nielegalnych

źródeł;

drugie

ze

wspomnianych

istotnych

zagadnień

prawnych

polega

na

rozstrzygnięciu, czy pozwany uchybił rocznemu terminowi przewidzianemu w art. 88 § 2

k.c. Skarga nie obejmuje wyodrębnionego uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego podlega odrzuceniu.

Wstępnie należy przypomnieć, iż skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, który może być oparty tylko na kwalifikowanych podstawach zaskarżenia,

obejmujących zarzuty błędów co do prawa. Sąd Najwyższy jako Sąd kasacyjny

pozbawiony został możliwości badania stanu faktycznego sprawy i pozostaje związany

ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez sądy pierwszej oraz drugiej instancji (art.

39813 § 2 k.p.c.). Z tego względu ustawodawca wykluczył możliwość oparcia skargi

kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 398 3 § 3

k.p.c.).

Z tego punktu widzenia za niedopuszczalne należało uznać zarzuty naruszenia

art. 805 § 2 pkt 1 k.c. oraz art. 84 § 1 i 2 k.c. Skarżący opiera je bowiem na własnej

projekcji stanu faktycznego, mimo że Sąd drugiej instancji jednoznacznie wskazał

w uzasadnieniu skarżonego wyroku, że wypadek objęty ochroną ubezpieczeniową miał

rzeczywiście miejsce i nie był upozorowany, zaś pozwany nie zdołał wykazać w toku

procesu, że powód nabył samochód z nielegalnych środków. Zwalczanie ustaleń

faktycznych w postępowaniu kasacyjnym jest bezskuteczne, a zarzuty w tym zakresie

nigdy nie mogą wypełnić pierwszej podstawy kasacyjnej, albowiem nigdy nie stanowią

one ani o niewłaściwym stosowaniu, ani o błędnej wykładni norm prawa materialnego

(por. postanowienia SN: z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4,

poz. 76 oraz z dnia 14 września 2007 r., III CSK 230/07, niepubl.; wyrok SN z dnia 4

stycznia 2007 r., IV CSK 364/06, LEX nr 238975).

Nadto należy podnieść, iż wywiedzione w skardze istotne zagadnienia prawne nie

zostały opatrzone uzasadnieniem, co przesądza o sprzeczności konstrukcji skargi

kasacyjnej z treścią art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Ustawa procesowa kumulatywnie wymaga

zawarcia w tym środku odwoławczym „wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienia”. Za spełnienie tego wymagania nie może uchodzić

uzasadnienie podstaw kasacyjnych; chodzi tu bowiem o dwa odrębne elementy

konstrukcyjne (tak m.in. postanowienie SN z dnia 26 października 2005 r., V CZ 122/05,

niepubl.).

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. orzeczono jak

w sentencji.