V CSK 512/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 512/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa S. P.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w Z.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt V ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Na skutek apelacji powoda S. P. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 27

października 2006 r., zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny

zmienił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach, zaś w pozostałej

części apelację oddalił, nie obciążając powoda kosztami postępowania apelacyjnego.

Skargę kasacyjną od wyroku w części, w jakiej oddala apelację, powód oparł na

podstawie naruszenia prawa materialnego, a to art. 405 k.c., oraz na podstawie

naruszenia przepisów postępowania, w postaci art. 316 § 1 k.p.c. W ramach wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód podniósł okoliczność, iż zaskarżony

wyrok „w sposób oczywisty narusza prawo”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może zawierać powołania się na dowolne względy

uzasadniające rozpoznanie środka odwoławczego, lecz musi nawiązywać do jednej z

okoliczności enumeratywnie wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., ze wskazaniem, które z

nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie

(por. m.in. postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531).

Nie spełnia zaś wymagania, o którym mowa, powołanie się przez skarżącego na

jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania

(postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753).

W związku z tym należy wskazać, iż zawarta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

przesłanka „oczywistej zasadności skargi kasacyjnej” nie odpowiada w pełni przesłance

„oczywistego naruszenia prawa” przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy

oraz

szczegółowych

rozważań,

wynika,

że

przytoczone

podstawy

kasacyjne

uzasadniają uwzględnienie skargi (por. postanowienia SN: z dnia 5 października 2007 r.,

III CSK 216/07, niepubl. i z dnia 20 lipca 2006 r., III CSK 68/06, niepubl.). Nie każde zaś

naruszenie prawa, nawet oczywiste, przesądza o zasadności skargi (tak w

postanowieniu SN z dnia 15 lutego 2007 r., V CSK 485/06, niepubl.).

Skoro zatem skarżący powołał się na przesłankę, która nie jest zawarta

w ustawie, a nadto swojego stanowiska nie uzasadnił, skarga kasacyjna nie czyni

zadość wymaganiu konstrukcyjnemu, o którym mowa w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. i jako

taka, podlegała odrzuceniu już przez Sąd drugiej instancji bez wzywania skarżącego do

uzupełnienia braków formalnych.

Jedynie ubocznie należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 316 § 1 k.p.c. godzi

zarazem w zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów

lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), albowiem pod jego pozorem skarżący usiłuje

poddać kontroli Sądu kasacyjnego materię objętą treścią art. 233 § 1 k.p.c., który to

przepis, zgodnie z ustaloną judykaturą, nie może w ogóle wypełnić podstawy kasacyjnej

art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. (por. zwłaszcza postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r.,

III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76; wyrok SN z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK

11/06, LEX nr 230204).

Mając na względzie powyższe, skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie

art. 3986 § 3 k.p.c.