V CSK 511/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 511/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa (...) Banku S.A. w W.

przeciwko G. K.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powoda na rzecz pozwanego 1800 (jeden

tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

powódki (...) Banku Spółki Akcyjnej w W. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 7

listopada 2006 r., którym tenże Sąd oddalił powództwo przeciwko G. K. o uznanie

czynności prawnej za bezskuteczną.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powódka zarzuciła błędną

wykładnię art. 527 § 2 k.c. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca

podaje, że z uwagi na całokształt powołanych okoliczności zachodzi „potrzeba

zanalizowania przez Sąd Najwyższy niniejszej sprawy pod kątem prawidłowej

interpretacji przepisów art. 527 § 1 i 2 k.c.” Taka interpretacja powinna, zdaniem

skarżącej, wskazywać zakres wykładni pojęcia niewypłacalności dłużnika przy

uwzględnieniu specyficznych uprawnień bądź roszczeń konkretnego wierzyciela nawet

w sytuacji, gdy dłużnicy z sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości częściowo

zaspokoili wierzyciela.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Obowiązujące przepisy kodeksu postępowania cywilnego nakazują stronie

wnoszącej skargę wywieść w niej „wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

i jego uzasadnienie” (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), nawiązujący do co najmniej jednej z

ustawowych przesłanek tzw. przedsądu, zawartych w art. 398 9 § 1 k.p.c. (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75).

Obowiązkiem zatem skarżącego jest powołać się na jedną z enumeratywnie

wskazanych w ostatnio powołanym przepisie okoliczności. Ponadto skarżący powinien

uzasadnić swoje stanowisko w zakresie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, poprzez powołanie się na argumenty natury jurydycznej.

Skarga kasacyjna powódki nie czyni zadość powyższym wymaganiom, gdyż nie

wskazuje wyraźnie, czy skarżąca zmierza do sformułowania istotnego zagadnienia

prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), czy też pragnie wskazać Sądowi Najwyższemu na

potrzebę

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.). Kwestia ta

nie powinna być pozostawiana do dyskrecjonalnej oceny Sądowi kasacyjnemu.

Nadzwyczaj lakoniczne wywody w części skargi kasacyjnej zatytułowanej jako

„uzasadnienie” nie określają także stanowiska skarżącej co do prawidłowej wykładni

powołanych przepisów kodeksu cywilnego ani w żaden sposób nie nawiązują do

bogatego dorobku orzecznictwa i nauki w zakresie tzw. roszczenia pauliańskiego.

Nawet zatem gdyby przyjąć, że skarżąca w sposób dorozumiany powołuje się na

jedną z okoliczności wyliczonych w art. 3989 § 1 k.p.c., a konkretnie na potrzebę

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, to nie sposób uznać, że skarżąca uzasadniła

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wobec czego skarga kasacyjna

nie odpowiada ustalonym standardom konstrukcyjnym i podlegała odrzuceniu bez

wzywania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych już przez Sąd drugiej instancji.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. orzeczono, jak w

sentencji.