V CSK 510/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 510/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. ‎przy uczestnictwie A. w W. ‎o zasiedzenie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy T. sp. z o.o. z siedzibą w K. od postanowienia Sądu Okręgowego należy podnieść, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.

Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego - w określonym stanie faktycznym – z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ. oraz z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zasadza się- zdaniem skarżącego - na naruszeniu przez sąd drugiej instancji art. 234 k.p.c. w zw. z art. 7 k.c., polegającym na nie zastosowaniu wynikającego z art. 7 k.c. domniemania dobrej wiary wnioskodawcy, którego to domniemania uczestnik- według wnioskodawcy - nie obalił. Kwestia dobrej i złej wiary zasiadującego służebność gruntową o treści służebności przesyłu jest przedmiotem wielu, cytowanych zresztą przez wnioskodawcę, orzeczeń Sądu Najwyższego. W uchwale z dnia 8 grudnia 2016 r. (III CZP 86/16) Sąd Najwyższy wskazał, że rozstrzygając, czy uzyskanie posiadania służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, nastąpiło w złej wierze należy mieć na względzie całokształt okoliczności poprzedzających i towarzyszących uzyskaniu posiadania służebności; domniemanie dobrej wiary jest obalone, gdy z całokształtu okoliczności wynika, że przedsiębiorca przesyłowy w chwili uzyskania posiadania wiedział lub powinien był wiedzieć przy zachowaniu wymaganej staranności, że do nieruchomości, na której zlokalizowane są urządzenia przesyłowe, nie przysługuje mu prawo o treści odpowiadającej służebności przesyłu.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazuje - w istocie - na negowanie dokonanej przez sąd drugiej instancji oceny dowodów i dokonanych ustaleń, stanowiących podstawę zastosowania przytoczonych w skardze przepisów prawa materialnego; skarżący nie wykazał natomiast, że doszło do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, prowadzącego do wydania przez sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2015 r., III CSK 198/15, nie publ.).W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. aj l.n