V CSK 502/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 502/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSA Marta Romańska

w sprawie z powództwa R. P.

przeciwko I. R. L. Spółce Komandytowej w W.

z udziałem interwenienta ubocznego S. Spółki z o.o. w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 kwietnia 2007 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 31 marca 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy oddalił apelacje pozwanego od

wydanego przez Sąd Rejonowy w Z. wyroku łącznego z dnia 29 grudnia 2004 r.

uwzględniającego w całości roszczenia łącznej wartości 516 943,61 zł, dochodzone

przez powoda w 21 sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania

po

wniesieniu sprzeciwów od nakazów zapłaty.

Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że na podstawie zawartej na czas

nieoznaczony umowy z dnia 11 kwietnia 2002 r. „I.” R. L. sp. k.

kupowała od

Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „P.” sp. z o.o. olej napędowy i benzynę

bezołowiową Pb 95. Powstałą z tytułu wykonania tej umowy w czerwcu i lipcu 2002

r wierzytelność wartości 550 283, 99 zł „P.” zbył – na podstawie umowy przelewu –

„S.” sp. z o.o. dnia 25 września 2002 r. Następnie tę wierzytelność nabył od „S.”

powód na podstawie szeregu umów przelewu, zawieranych od 24 lutego do 6

marca 2003 r. Powód, wykorzystując dopuszczalność rozdrobnienia roszczeń,

dochodził zasądzenia należności kilkudziesięcioma odrębnymi pozwami.

Sądy obu instancji zgodnie uznały, że powód posiada czynną legitymację

procesową. Nie można bowiem podzielić zarzutu pozwanego, że umowa przelewu

wierzytelności

z

dnia

września

2002

r.

jest

nieważna

z

powodu

niezamieszczenia w niej wyraźnego oświadczenia „P.”, że zbywa wierzytelność.

Wykładnia tej umowy prowadzi do jednoznacznego ustalenia, że zgodną wola stron

było dokonanie przelewu wierzytelności przysługującej „P.” w stosunku do

pozwanego. Interpretując sporną umowę, Sądy podkreśliły takie elementy jej treści,

jak nazwa umowy („Umowa przelewu wierzytelności”), oznaczenie „P.” jako

cedenta a „S.” jako cesjonariusza, czy wyraźnie nałożony na „P.” obowiązek

zawiadomienia dłużnika o przelewie.

W skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach, pełnomocnik pozwanego

zarzucił, naruszenie art. 60 i 65 k.c. oraz art. 48 § 1 pkt. 5 k.p.c. w związku z art. 6

Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Powołując się na

te podstawy, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone orzeczenie ma charakter wyroku łącznego. Sąd drugiej instancji

oddalił bowiem apelacje od wyroku, którym Sąd pierwszej instancji – po połączeniu

spraw na podstawie art. 219 k.p.c. – wydał wyrok obejmujący rozstrzygnięcie

w 21 sprawach

podlegających

rozpoznaniu

w

postępowaniu

odrębnym

w sprawach gospodarczych, w których wartość przedmiotu sporu wynosiła od

19 000 zł do 30 000 zł.

W literaturze i w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że sprawy połączone

do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie tracą odrębnego charakteru,

ponieważ połączenie spraw na podstawie art. 219 k.p.c. ma charakter techniczny

i nie odbiera im samodzielności (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia

22 września 1967 r., I CR 158/67, OSNCP 1968, nr 6, poz. 105; orzeczenie Sądu

Najwyższego z dnia 26 września 1983 r., IV PR 101/83, OSPiKA 1984, nr 7-8, poz.

173).

Ze względu na odrębny i samodzielny charakter spraw nie ma podstaw – co

wynika z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego (por. postanowienie

Sądu Najwyższy z dnia 21 stycznia II CZ 173/99) – do oznaczania wartości

przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej sumą wartości przedmiotów

zaskarżenia

w

poszczególnych

sprawach

podlegających

O dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na

zaskarżeniu.

wartość przedmiotu

zaskarżenia – w wypadku wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku łącznego –

decyduje zatem wartość przedmiotu zaskarżenia w każdej z połączonych spraw.

To oznacza, że wniesiona

w sprawie skarga kasacyjna jest niedopuszczalna,

ponieważ

połączonych

w

każdej

z

spraw

do

wspólnego

rozpoznania

i rozstrzygnięcia, zaskarżonych tą skargą, wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż 75 000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Należy także podkreślić, że w sytuacji, w której skarga kasacyjna podlega

odrzuceniu, Sąd Najwyższy nie bada, czy postępowanie przed sądem drugiej

instancji, jest dotknięte nieważnością. Przepis art. 398 13 § 1 k.p.c. ma bowiem

zastosowanie tylko w wypadku przystąpienia do rozpoznania skargi kasacyjnej, co

zależy od jej skutecznego wniesienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8 poz. 114; wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNC 1998, nr 5,

poz. 81).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 3986 § 3 k.p.c.).

db