V CSK 494/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 494/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Banku […] S.A. w L.

przeciwko Towarzystwu Finansowo-Leasingowemu Sp. z o.o.

w R.

o ustalenie prawa do wierzytelności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 kwietnia 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 27 kwietnia

2006 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie

wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.

W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował

odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej,

a więc cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego,

podkreślające zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu

pierwszym § 2 art. 3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które

stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c. z rygorem

przewidzianym w art. 130 k.p.c.).

Już

wcześniej

przyjęto

w

orzecznictwie,

że

brak

któregokolwiek

z kreatywnych elementów kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów

nieobowiązującego już art. 3933 § 1 k.p.c. nie podlega naprawieniu w trybie art.

130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała

odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00,

OSNC 2001, z 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN

1780/00, OSNC 2001, z. 3, poz. 52).

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 398 4 § 1

pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na

możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

(art. 3989 § 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego,

a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi

zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

(art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia wniosku

o przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

i

jego

uzasadnienia.

Odrębne wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi

tego, że nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c. nie można uznać odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia

podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem

wyraźnego, odrębnego a zarazem poprawnego zaprezentowania którejkolwiek

z okoliczności spośród wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c. i uzasadniających

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia 22 marca

2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia

5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001, z. 10, poz. 157). W odniesieniu do

skargi

kasacyjnej

zachowuje

aktualność

utrwalone

orzecznictwo

Sądu

Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 398 § 1 k.p.c. mają samodzielny

byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca

2005 r. V CSK 5/05, niepubl. Postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ

61/05 niepubl.).

Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej

jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art.

3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające

występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy

pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek

z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN

z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest

tożsame z werbalnym powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 398 9 § 1

k.p.c.

Ponieważ

skarga

kasacyjna

pozwanej

pozbawiona

jest

właściwie

rozumianego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przeto

podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn.

akt II CSK 7/05).

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art.

3984 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się

niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie

w przedmiocie przyjęcia kasacji do rozpoznania zapada tylko po uprzednim

dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu”

i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna pozwanej pozbawiona jest wymaganego

wniosku i jego uzasadnienia, a więc tego niezbędnego elementu konstrukcyjnego,

współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. w zw. z art.

3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

jc