V CSK 493/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 493/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie z powództwa A. T.‎przeciwko Gminie N.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 maja 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przyznaje adw. M. K.-R. od Skarbu Państwa (Sąd Apelacyjny w […]) kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł z należnym podatkiem VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe.

Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał nieważność postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.), która miała polegać na niedoprowadzeniu go na rozprawę poprzedzającą wydanie wyroku przez Sąd pierwszej instancji, niepouczeniu go o możliwości pisemnego przedstawienia stanowiska oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Okoliczność ta była jednak oceniana przez Sąd Apelacyjny, który uznał, że nieobecność pozwanego na rozprawie nie miała istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, że skarżący ponowił wnioski dowodowe w apelacji i zostały one ocenione przez Sąd drugiej instancji, i że nie doprowadziła do nieważności postępowania.

Poza tym skarżący zarzuca nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, a skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądu drugiej instancji (art. 3981 § 1 k.p.c.). Przesłanka nieważności postępowania powinna odwoływać się więc tylko do postępowania przed tym sądem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r. I CKN 825/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 81, orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1946 r., C III 719/45, OSN 1948, nr 2, poz. 34).Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.[aw]