V CSK 485/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 485/06

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa P.P., J.B. i S.B.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta R. oraz Gminie R.

z udziałem interwenienta ubocznego Kompanii S.A.

o zapłatę, ustalenie i zobowiązanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lutego 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 25 maja 2006 r. oddalił apelację

J.B. i S.B. od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 22 czerwca 2005 r.

Powodowie wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Skarżący zaskarżyli wyrok Sądu drugiej instancji w takim samym

zakresie, w jakim wcześniej kwestionowali w apelacji wyrok Sądu pierwszej

instancji. W takim przypadku wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną

nie

może

być

wyższa

niż

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

apelacją

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1999 r., II CZ

114/99, nie publ.). Wartość przedmiotu zaskarżenia apelacją wniesioną przez

powodów J.B. i S.B. określona została na 6.000 zł. Oczywistym jest więc, że kwoty

tej nie mogła również przekroczyć wartość przedmiotu zaskarżenia skargą

kasacyjną wniesioną przez te strony. Skarżący wartość tę określili na kwotę 68.

440,40 zł z naruszeniem wskazanych wyżej zasad. Działanie takie nie może

otwierać drogi do skutecznego (w znaczeniu procesowym) wniesienia skargi

kasacyjnej.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarga kasacyjna –

zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. – powinna zawierać wniosek o przejęcie jej do

rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku, odwołujące się do przesłanek

określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania sformułowanego przez skarżących ograniczyło się do

lapidarnego stwierdzenia, że zaskarżony wyrok narusza w sposób oczywisty

wskazane

w

skardze

przepisy

prawa

procesowego

i

materialnego.

Tak skonstruowanego uzasadnienia wzmiankowanego wniosku nie można uznać

za spełniające wymagania powołanego wyżej unormowania, w którym nie

przewidziano, że oczywiste naruszenie prawa stanowi przesłankę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do którego zdają się

nawiązywać skarżący, mowa jest o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako

przyczynie usprawiedliwiającej merytoryczne jej rozpoznanie. Nie każde naruszenie

prawa, nawet oczywiste, przesądza o zasadności skargi kasacyjnej. Przyjąć zatem

należy,

że

skarżący

nie

podjęli

nawet

próby

przeprowadzenia

wywodu

przemawiającego za przyjęciem skargi do rozpoznania. Tym samym skarga ta

pozostaje dotknięta brakiem nieusuwalnym, skutkującym koniecznością jej

odrzucenia a limine.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c. orzekł, jak w sentencji.