V CSK 460/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 460/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku Banku Spółdzielczego i B.S.

przeciwko J.P.

w przedmiocie nadzoru nad egzekucją z nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej dłużniczki

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt [...],

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) nie

obciąża

J.P.

obowiązkiem

postępowania kasacyjnego.

zwrotu

kosztów

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w J. postanowieniem z dnia 30 marca 2006 r., w sprawie

egzekucyjnej z wniosku Banku Spółdzielczego i B.S. przeciwko dłużnikowi J.P., w

przedmiocie nadzoru nad egzekucją z nieruchomości, udzielił przybicia trzech

nieruchomości położonych w W. na rzecz nabywcy L.Z.

Dłużnik J.P. w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie

w toku licytacji przepisów postępowania oraz wniosła o jego uchylenie w stosunku

do nieruchomości wymienionych w jego pkt 1 i 3.

Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 13 marca 2007 r. oddalił

zażalenie dłużnika, podnosząc w uzasadnieniu, że w toku licytacji nie doszło do

jakiegokolwiek naruszenia przepisów postępowania.

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 13

marca 2007 r. dłużnik zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

-

art. 991 § 1 k.p.c. – poprzez uznanie, że podanie przez komornika w toku

licytacji nieprawdziwych informacji odnośnie nieważności zawartej umowy

dzierżawy nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, które mogło

mieć wpływ na wynik przetargu;

-

art. 973 k.p.c. – poprzez

uznanie, że podanie przez komornika w toku

licytacji nieprawdziwych informacji odnośnie nieważności zawartej umowy

dzierżawy stanowiło realizację nałożonych na komornika w tym przepisie

obowiązków,

wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu

Rejonowego w J. z dnia 30 marca 2006 r. i przekazanie sprawy Sądowi

Rejonowemu w celu ponownego rozpoznania.

Licytant L.Z. w odpowiedzi na skargę kasacyjną dłużnika wniósł o jej

oddalenie, natomiast wierzyciel Bank Spółdzielczy wniósł o jej odrzucenie,

uzasadniając to faktem niedopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu

egzekucyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie wyłoniło się zagadnienie prawne mające

decydujące znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a dotyczące kwestii dopuszczalności

skargi kasacyjnej na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie oddalenia

zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie udzielenia

przybicia.

Ustawodawca dokonując w ostatnich latach licznych nowelizacji kodeksu

postępowania

cywilnego

wprowadził

szereg

zmian

do

systemu

środków

zaskarżenia obowiązującego w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym zmiany

te dotyczyły także instytucji skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 775 1 k.p.c.

w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu

postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo

upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania

administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189), kasacja przysługiwała wyłącznie

na postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia

własności nieruchomości nabytej w drodze egzekucji oraz w przedmiocie planu

podziału miedzy wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji. Powyższy przepis został

zmieniony ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1804), przy czym

regulacja dopuszczalności kasacji na mocy tejże ustawy została przeniesiona do

art. 7674 § 2 k.p.c. Dokonując tej zmiany ustawodawca wyłączył dopuszczalność

kasacji w postępowaniu egzekucyjnym, a mówiąc ściślej obowiązującej na gruncie

postępowania egzekucyjnego zasadzie niedopuszczalności kasacji nadał charakter

bezwzględny usuwając przewidziane w art. 7751 k.p.c. wyjątki.

W wyniku kolejnej nowelizacji kodeksu postępowania cywilnego dokonanej

ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r.,

Nr 13, poz. 98) art. 7674 § 2 k.p.c. uzyskał obecną treść. Zgodnie z tym przepisem:

„na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga

kasacyjna nie przysługuje”. Zgodnie z art. 6 powołanej ustawy przedmiotowe

zmiany weszły w życie z dniem 6 lutego 2005 r., ustawodawca zaś w przepisach

przejściowych przyjął zasadę natychmiastowego stosowania ustawy nowej do

spraw wszczętych przed jej wejściem w życie, tj. przed dniem 6 lutego 2005 r.,

dopuszczając od niej wyjątek, zgodnie z którym do złożenia i rozpoznania kasacji

od orzeczenia wydanego przed dniem 6 lutego 2005 r., a także do odmowy

przyjęcia jej do rozpoznania stosuje się przepisy obowiązujące przed tą datą.

W świetle powyższego należy przyjąć, że skarga kasacyjna w postępowaniu

egzekucyjnym nie jest dopuszczalna od postanowień sądu drugiej instancji

wydanych po dniu 5 lutego 2005 r. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

7 lutego 2006 r., IV CZ 4/06, niepubl; uzasadnienie postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2006 r., IV CSK 160/05, niepubl; uzasadnienie

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2006 r., IV CZ 29/06, niepubl;

uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2006 r., I CZ

29/06,

niepubl;

uzasadnienie

postanowienia

Sądu

Najwyższego

z

dnia

3 października 2007 r., IV CZ 62/07, niepubl).

Zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w G., którym tenże sąd oddalił

zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w J. w przedmiocie udzielenia

przybicia nieruchomości, zostało wydane w dniu 13 marca 2007 r., tj. po dacie

wejścia w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych. W

konsekwencji skarga kasacyjna dłużnika jest niedopuszczalna

i podlega

odrzuceniu na podstawie art. 398 § 3 k.p.c.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji nie

obciążając skarżącej kosztami postępowania na podstawie art. 102 k.p.c. i art. 108

§ 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.