V CSK 456/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 456/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z odwołania „S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

w P.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.

o udzielenie zamówienia publicznego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 maja 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych w Warszawie

od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego

z dnia 16 lipca 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarga kasacyjna

została w niniejszej sprawie wniesiona przez Prezesa Urzędu Zamówień

Publicznych. Wskazuje ona tylko na jedną okoliczność, która ma uzasadniać

przyjęcie jej do rozpoznania. Jest to mianowicie potrzeba wykładni art. 46 ust. 4a

w związku z art. 180 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień

publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.; dalej: p.z.p.). Chodzi

o ocenę tego, czy zatrzymanie wadium przez zamawiającego można uznać za

jego czynność w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, co ma

znaczenie dla oceny tego, jakie środki prawne przysługują wykonawcy, którego

wadium zatrzymano, tzn. czy te przewidziane w prawie zamówień publicznych, czy

tylko roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia według Kodeksu cywilnego.

Należy jednak zauważyć, że art. 180 p.z.p. zmienił się dnia 20 stycznia 2010 r.

w sposób istotny dla niniejszej sprawy. W dawnym brzmieniu, obowiązującym

jeszcze w chwili składania skargi kasacyjnej przez Prezesa UZP, przepis ten

zdawał się enumeratywnie wskazywać na czynności, w odniesieniu do których

możliwe

było

wniesienie

protestu

i

skorzystanie

z

środków

prawnych

przewidzianych w p.z.p. Mogło rzeczywiście stanowić pewną trudność uznanie, że

w katalogu tych czynności mieści się zatrzymanie wadium. Obecnie jednak art. 180

ust. 1 p.z.p. posługuje się dużo bardziej ogólną formułą: „odwołanie przysługuje

wyłącznie od niezgodnej z przepisami ustawy czynności zamawiającego podjętej

w postępowaniu o udzielenie zamówienia...”. Relatywnie łatwiej zatem obecnie

stwierdzić,

że

zatrzymanie

wadium

w

tym

sformułowaniu

się

mieści.

Problematyczna jest ocena wpływu zmiany stanu prawnego na rozstrzygnięcie

w niniejszej sprawie. Z jednej strony nie uległa dezaktualizacji potrzeba określenia,

czy zatrzymanie wadium jest czynnością zamawiającego podjętą w postępowaniu

o udzielenie zamówienia, a dokładnie o odpowiedź na takie pytanie wniesiono

w badanej skardze kasacyjnej. Z drugiej strony można jednak stwierdzić, że

odpowiedź jest w aktualnym stanie prawnym jasna. Wniesienie wadium stanowi

element postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, umożliwia ono branie

udziału w takim postępowaniu, stanowi zatem niewątpliwie instytucję właściwą dla

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Należy w konsekwencji

przyjąć, że wykonawcy przysługują środki prawne określone p.z.p. Choć zatem

sformułowane w skardze istotne zagadnienie prawnej może budzić pewne

wątpliwości interpretacyjne, to w uzasadnieniu skargi nie wykazano, że takie

wątpliwości w praktyce rzeczywiście budzi. Wywód przedstawiony w skardze

dowodzi jedynie, że wątpliwości ma skarżący, nie powołano jednak ani rozbieżnych

orzeczeń sądów w tej sprawie, ani nawet rozbieżnych postanowień Krajowej Izby

Odwoławczej. Sformułowane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne jest zatem

przedwczesne.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem

wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

md